Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Why is an engineer passionately translating medical content on Greek Wikipedia?

In October 2017 I was admitted to an Athens hospital to have my gall bladder removed. Naturally, I had gone through all the necessary screening, and taken the special precautions due to the fact that I have a VP shunt in my head (meaning, I can't have surgery in a hospital without a neurosurgical ward, which meant the local hospital was out of the question). And naturally, I had read up on the laparoscopy procedure that would be applied. Having examined numerous Greek medical sites, including the cholecystectomy article on Greek Wikipedia, I was wheeled into the operation room in a cheerful mood, knowing that the whole procedure would only take a couple of hours... and convinced I would have no pain or complications and be released the next day, or couple of days at most. Surgery went perfectly well, and soon I was cheerfully chatting away with friends who had come to visit in my room... until around 9 pm, when the anaesthesia wore off and the pain started. Alright, I was expecting pain in the area of the incisions.. but this felt like my right arm was being chopped off at the shoulder. WHAT is this about??? When I asked the nurse, she casually replied:
- "Oh don't worry, it's because the gas they inflated into your abdomen for the laparoscopy is escaping, and pain in the right shoulder is quite common".
-  "Thank you Greek Internet for giving me the whole story", I thought.

Next day, complications set in: bile leak. WHAT is that??? None of the sites I had visited made any mention of it. So, naturally, I looked it up on my smartphone... and got scared stiff. This looked like a serious complication, and it was happening to me, and I had no idea what to expect. But I'm a rational person, so I'm not going to go crazy reading medical journals on case studies of bile leakage: I resorted to my e-mail network of friendly doctors whom I have met along the course of my family's complicated medical history. The friendly doctor told me what to watch out for and reassured me that the quantities of bile leak I was reporting to him were not alarming, but it did make sense that they were keeping me in to be monitored for several days. After a week the leaking stopped, but they had me stay in for another week just to make extra sure I wouldn't be having any issues in the peritoneum, which is where the bile was leaking (and which also happens to be where the shunt drains excess fluid from my brain). I am SO grateful that I had such excellent care from such diligent health professionals of the free and public Greek NHS*.

As the second week I was fully mobile and hospitalization was merely precautionary, I used the free time to start working on a project that I was contemplating for over a year, and which made even more sense after discovering first-hand how lacking impartial and reliable medical information is on the Greek Internet: translating medical content on the Wikimedia Projects into Greek. First step was to contact James Heilman from the WikiProject Medicine group. When we met in Esino Lario in 2016, he encouraged me to help them get the Wikimed offline app available in Greek. The time had come for me to begin.

The "office" I set up in my hospital room at "Red Cross Korgialeneio - Mpenakeio General Hospital" in Athens, Greece. Using my mobile phone and data plan as a wifi hotspot, I started by translating labels and descriptions of Wkidata medical items into Greek.

Five months later and I'm obsessed... I've made over a thousand edits, learned a lot along the way, and almost every day I discover a new reason that makes it even more meaningful .

But surely... wouldn't this kind of work be best assumed by a doctor, or someone in the healthcare field? Not an engineer! "What do you know about medicine?," I've been asked. And then they add the inevitable cliche: "and on Wikipedia? How reliable is a site where ANYONE can edit?"

The answer is: 
quite reliable. More than you may think.

I've been using the Wikimedia projects in my teaching for eleven years, and two years ago I trained mentally-ill patients to edit Wikipedia as an alternative therapy approach (more about Wikitherapy here). One of the main reasons I'm so passionate about the Wikimedia movement is that money-making is not involved anywhere in the process: from the cookie-free, ad-free interface to the five pillars of Wikipedia, this is about as impartial and commercial-free as you can get on the Internet.

So, to go back to the cholecystectomy... I re-visited the Greek article and looked at its history. One of the usernames seemed familiar: bingo, it was the name of the doctor whose site was #4 in my Google search. This surgeon has a private practice, so he needs to "advertise" laparoscopy as being painless and complication-free: the title of his page says "no pain or bleeding". Since he's been editing the Wikipedia article, he's obviously using the same story. 

Obviously, there is nothing I can do about this surgeon misleading people on his personal website... nor is it advisable to remove the content he added to the Wikipedia article, as he's not actually lying: just that he's giving half of the story. What I can do is give the other half. By adding and referencing the pain and complications that I experienced first-hand. Because if I had known the issues beforehand,  I would have been better prepared. So now that I have fully recovered, improving the article is the next priority on my Wikipedia to-do list... because I feel it's my duty to protect future patients who will want the full story.

There is a lot of value that a layman, albeit impartial, editor can add to Wikipedia. And that is why Wikipedia is nothing short of a knowledge revolution. And we need revolutions. Especially in a country that has been devastated by eight years of cruel austerity, and a consequent humanitarian crisis which has led hundreds of people to unemployment, poverty and despair. And if no-one is going to right the wrongs of lacking reliable and impartial medical information on its Internet... I will. On Wikipedia. Where anyone can edit**.

Mina Theofilatou
(User:Saintfevrier on the Wikimedia projects)
Electrical & Computing Engineer / Computer Science Teacher
Kefalonia, Greece

 *why didn't the surgeon who operated on me explain to me what was going on? He did, eventually...  but he's not the kind of doctor who explains. I can pardon such minor shortcomings: doctors in austerity-ridden Greece are nothing short of heroes. They are keeping the national health system - which is public and free to all - alive and kicking under conditions that would make other doctors run away in despair. Often the relatives of patients need to bring bandages and syringes to the hospital, and the waiting lists for surgery are long. But you will never see a Greek hospital closing its door on a serious incident that needs to be treated. Because it's public and free for all. And THAT is why National Health Systems need to be accessible to ALL citizens, and not just a fortunate few who can afford proper treatment. But don't take it from me: take it from the as of Wednesday 3/14 late Stephen Hawking. He said himself that he wouldn't be alive if it weren't for the NHS, which UK officials are now trying to break into pieces and give away to private interests...

** if there's anyone out there with working knowledge of Greek, and who is willing to help me make my mission come to fruition, but lacks knowledge and experience in editing Wikipedia... don't hesitate to reach out to me on my Wikipedia page or on social media. I'd be more than happy to show you the ropes :) 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Eurobank: προσοχή, πιθανό σφάλμα ασφαλείας στο σύστημα ενεργοποίησης νέας χρεωστικής κάρτας!

Υπάρχει μια επικρατούσα τάση στην κοινωνία μας, η οποία συνοψίζεται στο εξής:

"τη δουλειά μου να κάνω εγώ, και σκοτίστηκα. Ας μου λύσουν εμένα το πρόβλημά μου, και οι άλλοι να πάνε να κόψουν το λαιμό τους. Δεν θα αλλάξω εγώ τον κόσμο".

Δεν πέρασε μια βδομάδα από το θέμα μου με την Aegean: είχα μαζέψει τα μίλια που χρειάζονταν για την αναβάθμισή μου από Blue σε Silver, και από ανεκδιήγητο σχεδιασμό του δικού τους συστήματος δεν έγινε. Παράλληλα, διαπιστώνω άλλες ενοχλητικές νέες πολιτικές της αεροπορικής, γράφω αυτήν εδώ την ανάρτηση και τους τη στέλνω μαζί με το παράπονό μου. Σε μόλις 5 ώρες μου ήρθε mail, σκέτο, χωρίς καμία εξήγηση, "καλωσήλθατε στη βαθμίδα Silver". Φαντάζομαι ήταν βέβαιοι εκεί στην Aegean ότι αφού μου δώσανε αυτό που ήθελα, θα το βούλωνα και θα σταματούσα να τους ενοχλώ. Αντ'αυτού, εγώ τους έστειλα και δεύτερη ανάρτηση. Υπάρχουμε και μια χούφτα γραφικοί που δεν νοιαζόμαστε για τον εαυτούλη μας και μόνο... επιπλέον, δεν ανεχόμαστε να παίζουν οι εταιρίες με τη νοημοσύνη μας.

Πήγα σήμερα να ενεργοποιήσω τη νέα χρεωστική μου κάρτα Eurobank στο ΑΤΜ του καταστήματος της πόλης μου. Ακολούθησα τις οδηγίες της επιστολής, σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να συνδεθείς στο σύστημα με μια οποιαδήποτε ενεργή κάρτα Eurobank. Χρησιμοποίησα την εν ενεργεία χρεωστική μου, τη θέση της οποίας θα έπαιρνε η καινούργια (με την ευκαιρία, συγχαρητήρια εκεί στη Eurobank που αποφασίσατε με δυο δεκαετίες καθυστέρηση να τυπώνετε ανάγλυφα τον αριθμό στις νέες κάρτες σας! Στις παλιές μετά από ένα δίμηνο χρήσης δεν διαβαζόταν ο τυπωμένος αριθμός, και έπρεπε να εφαρμόζουμε κόλπα ντέτεκτιβ όταν χρειαζόταν να περάσουμε τον αριθμό σε online συναλλαγή). Ολοκληρώθηκε επιτυχώς η διαδικασία, και στη συνέχεια το ΑΤΜ με ρωτάει - με την παλιά κάρτα μέσα - αν θέλω να κάνω άλλη συναλλαγή. Μηχανικά εντελώς επιλέγω ΝΑΙ, μετά επιλέγω ανάληψη, και ανοίγει η γνωστή καρτέλα για την επιλογή ποσού. Και εκεί κολλάει η οθόνη. Πατάω ποσό, τίποτα. Πατάω άλλο ποσό, τίποτα. Πατάω ακύρωση, τίποτα. Παγωμένη η οθόνη, με την κάρτα μου μέσα, στην καρτέλα επιλογής ποσού ανάληψης. Για ένα λεπτό τουλάχιστον παραμένει έτσι. Τι να κάνω τώρα... να φύγω δεν μπορώ, και να αφήσω έτσι το λογαριασμό μου δώρο στον επόμενο πελάτη. Αναγκαστικά περιμένω... μετά από λίγα λεπτά μαυρίζει η οθόνη, ωραία λέω, τουλάχιστον δεν μπορεί να γίνει κάποια μη-εξουσιοδοτημένη συναλλαγή από μαύρη οθόνη, απομακρύνομαι λοιπόν για να πάρω τηλέφωνο στην εξυπηρέτηση πελατών.

Καλές οι συμβουλές ασφαλείας σας... όμως δεν αρκούν.

Η πρώτη υπάλληλος ήταν φιλική και εξυπηρετική... με διαβεβαίωσε ότι η καινούργια κάρτα μου είχε ενεργοποιηθεί, και ότι η παλιά ήταν άκυρη. Ωστόσο θεώρησε ότι καλό θα ήταν να με συνδέσει με άλλο τμήμα ώστε να δω αν χρειαζόταν να κάνω κάποια επιπρόσθετη ενέργεια για το PIN μου.

Η επόμενη υπάλληλος μου ζήτησε να εξηγήσω από την αρχή τι είχε συμβεί... το έκανα, και μου λέει:

Υπάλληλος: "Η κάρτα σας έχει ακυρωθεί"
Εγώ: "η καινούργια;;;; αφού είναι ενεργή! Η παλιά έχει ακυρωθεί!"
"Αααα όχι... μαζί πάνε και οι δυο. Πρέπει να περάσετε τη Δευτέρα από το κατάστημα"
"Κοιτάξτε, αρκετό χρόνο έχω ήδη χάσει Σαββατιάτικα με τα συστήματά σας. Βεβαίως να περάσω τη Δευτέρα! Αλλά θα πάρω και τη μισθοδοσία μου, που συνδέεται με την κάρτα αυτή, και θα την πάω αλλού! Εντάξει;"

Δεν της άρεσε αυτό προφανώς οπότε αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα μου. Πείτε μου αριθμό κάρτας κλπ κλπ να το δούμε. Της λέω.

"Και τι πρόβλημα έχετε; Την παλιά σας κάρτα την κράτησε το μηχάνημα επειδή έχει ακυρωθεί"
"Κυρία μου, με την παλιά αυτή κάρτα, που λέτε πως έχει ακυρωθεί, με ρώτησε το σύστημα αν θέλω άλλη συναλλαγή. Κι εγώ αφηρημένη επέλεξα ανάληψη.  Πώς γίνεται μια άκυρη κάρτα να σε ρωτάει αν θέλεις να κάνεις ανάληψη;"

Δυσκολοευόταν να καταλάβει ποιο ήταν το πρόβλημά μου... οπότε της λέω:

- Κοιτάξτε, εγώ είμαι καθηγήτρια πληροφορικής και δεν θα τα παίξω μπροστά σε μια κολλημένη οθόνη. Αν όμως στη θέση μου ήταν π.χ. μια συνταξιούχος, και διαπίστωνε ότι η οθόνη έχει κολλήσει στις αναλήψεις με την κάρτα της μέσα, και δεν μπορούσε να κάνει καμία ενέργεια, πώς θα ένιωθε; Δεν θα κινδύνευε να πάθει κάτι;
- Ααα, οι συνταξιούχοι μια χαρά χρησιμοποιούν το σύστημά μας!
- Δεν αμφιβάλλω! Με τη διαφορά το σύστημά σας να λειτουργεί!
- Και τι πρόβλημα έχετε εσείς; Ενεργή δεν είναι η κάρτα σας;
- Σας επαναλαμβάνω: εγώ το έλυσα το πρόβλημά μου. Μια χαρά είμαι! Όμως σκέφτομαι και την περίπτωση ενός συνανθρώπου μου, που θα βρεθεί αντιμέτωπος με το ίδιο σφάλμα στο σύστημά σας, και δεν θα είναι καθόλου μια χαρά!
- Μα δεν έχει κανένα σφάλμα το σύστημά μας.

Κατάλαβα πλέον ότι δεν πρόκειται να βγάλω άκρη μαζί της... τη ρώτησα πού να απευθυνθώ. Μου πρότεινε να στείλω μέιλ στην τράπεζα και να καταθέσω το παράπονό μου, και την ενημέρωσα ότι βεβαίως και θα το κάνω, δημοσίως όμως μέσω του μπλογκ μου.

Επαναλαμβάνοντας και τονίζοντας ότι το δικό μου πρόβλημα έχει λυθεί - τη δοκίμασα μάλιστα τη νέα κάρτα, τόσο για ανάληψη όσο και ως χρεωστική contactless - ο μόνος λόγος που κάθομαι τα ξημερώματα και γράφω αυτήν εδώ την ανάρτηση είναι επειδή δεν με απασχολεί αποκλειστικά και μόνο ο εαυτός μου. Έχω εντοπίσει ένα σφάλμα στο σύστημά σας: θεωρώ πως κανονικά το ΑΤΜ έπρεπε Η' να κρατήσει την παλιά κάρτα ως άκυρη, βγάζοντας παράλληλα ένα σχετικό προς ενημέρωση μήνυμα στην οθόνη, Η' να την αποβάλλει, και πάλι βγάζοντας σχετικό μήνυμα. ΟΧΙ να μου δώσει τη δυνατότητα επιλογής συναλλαγής (πόσω μάλλον, να κολλήσει στη διαδικασία). Εγώ προσωπικά δεν έπαθα απολύτως τίποτα (μάλιστα, διασκέδασα στη συνέχεια με το αυτοματοποιημένο σύστημα που χρησιμοποιείτε για την πιστοποίηση του πελάτη*). Ένας συνταξιούχος όμως, που επιχειρεί να ενεργοποιήσει την κάρτα του και βρίσκεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να μείνει το ΑΤΜ κολλημένο στη σελίδα αναλήψεων ποσών από 40 μέχρι 300 Ευρώ του δικού του λογαριασμού για ένα και πλέον λεπτό, ΝΑΙ, θα έχει πρόβλημα. ΑΥΤΟΝ προσπαθώ να προστατέψω. 

Αν έχετε την οποιαδήποτε αμφιβολία για το αν τα γεγονότα είναι ακριβώς όπως τα περιγράφω, δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στις συνομιλίες που καταγράφηκαν στο σύστημά σας το Σάββατο 10/3/2018 και ώρα περίπου 12:30 μ.μ. Αναμφίβολα οι συναλλαγές και πράξεις που εκτέλεσα στο ΑΤΜ θα έχουν καταγραφεί και στο log του μηχανήματος (κατάστημα Eurobank, Λιθόστρωτο, Αργοστόλι). Και εννοείται, στη διάθεσή σας για ό,τι άλλο τυχόν χρειαστεί.

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου
Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Σημείωση: προς Θεού δεν θέλω να τιμωρηθεί η υπάλληλός σας!!! Δεν είναι αυτός ο σκοπός της ανάρτησής μου, και θα στεναχωρηθώ πολύ αν έχει τέτοια κατάληξη. Η επισήμανση αφορά κάποιο πιθανό σφάλμα στο λογισμικό των ΑΤΜ σας, και ζητώ απλά να το διορθώσετε ώστε να μην το αντιμετωπίσει άλλος πελάτης, ειδικά αν ανήκει σε ευάλωτη ομάδα κοινού.

*Ο διάλογος που είχα με το αυτοματοποιημένο τηλεφωνικό σας σύστημα είχε ως εξής
(διευκρινίζω ότι είχα ήδη νευριάσει αρκετά με την τράπεζά σας, Σαββατιάτικα, όταν έγινε η συνομιλία)

Αυτόματο σύστημα: "Παρακαλώ πείτε τι θέλετε να κάνετε"
Εγώ: Ενεργοποίηση κάρτας
"Παρακαλώ πείτε ή πληκτρολογήστε τον αριθμό της κάρτας"
Εγώ: ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ άντε γ*****τε
Α.Σ.: "Ευχαριστώ πολύ. Παρακαλώ πείτε ή πληκτρολογήστε την ημερομηνία γέννησής σας"
Εγώ: 7 3 67 άντε γ*****τε
Α.Σ.: "Ευχαριστώ πολύ. Παρακαλώ πείτε ή πληκτρολογήστε αριθμό ταυτότητας"
Εγώ: ΧΧΧΧΧΧΧ άντε γ****τε
Α.Σ.: "Ευχαριστώ πολύ. Σύντομα ένας εκπρόσωπός μας θα είναι μαζί σας"

Οφείλω να πω ότι ήταν άκρως διασκεδαστική η στιχομυθία, και αυτό τελικά θα μείνει ως "επίγευση" της όλης εμπειρίας :D :D :D 

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Προς αεροπορικές: μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας!

Σε συνέχεια της ανάρτησης αυτής - η οποία κοινοποιήθηκε επίσημα στην Aegean μέσω της φόρμαςεπικοινωνίας και απαντήθηκε από το τμήμα Customer Relations - ακολουθεί η δική μου απάντηση στις εξηγήσεις που μου δώθηκαν:

Αγαπητέ κ. Χ (δεν έχει σημασία το όνομα, εσείς σωστά κάνετε τη δουλειά σας, όπως σας έχει υποδείξει η εταιρία! Οι αιχμές που αφήνω είναι κατά της corporate - κατά Forbes κλπ. - νοοτροπίας που διεισδύει όλο και πιο βαθιά στην Aegean, και όχι σε εσάς προσωπικά)
Προφανώς δεν έχετε αντιληφθεί το πνεύμα της ανάρτησης που σας κοινοποίησα: διαμαρτύρομαι επειδή με γοργά επιταχυνόμενο ρυθμό, αυτά που οι επιβάτες θεωρούσαν μέχρι πρότινος ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ σε ένα αεροπορικό ταξίδι, αφαιρούνται ένα-ένα, με απώτερο σκοπό το ΚΕΡΔΟΣ της εταιρίας και ΟΧΙ την καλύτερη εξυπηρέτηση του πελάτη. Και θα ήταν πολύ πιο ειλικρινές εκ μέρους σας (της εταιρίας επαναλαμβάνω, και όχι εσάς προσωπικά) να λέγατε π.χ.:

«κοιτάξτε, έχουμε βάλει σκοπό να ελαχιστοποιήσουμε το κόστος λειτουργίας μας, μεγιστοποιώντας παράλληλα τα κέρδη μας. Οπότε, ξεχάστε τα αυτονόητα και προετοιμαστείτε να πληρώσετε για οτιδήποτε παραπάνω από ένα κάθισμα με τον ελεύθερο χώρο που ΕΜΕΙΣ έχουμε αποφασίσει ότι σας αναλογεί (και μη σας πω ότι κι αυτό παίζεται), με βάση τις μελέτες κόστους-οφέλους που διεξάγει το τμήμα μάρκετινγκ της εταιρίας μας. Αν λοιπόν οι μαρκετίστες μας αποφανθούν ότι αφαιρώντας την τάδε δωρεάν παροχή – ακόμα κι αν πρόκειται για μια ελιά από τη σαλάτα σας – θα εξοικονομήσουμε XXXXX ευρώ, τα οποία θα μείνουν στις τσέπες των μετόχων μας, αυτό θα κάνουμε».

Όμως το να προσπαθείτε να «στολίσετε» τις περικοπές σας και να τις πλασάρετε ως νέες υπηρεσίες για όφελος του πελάτη, δείχνει ότι δεν έχετε τον δέοντα σεβασμό στη νοημοσύνη μας. Και για να το κάνω πιο ξεκάθαρο, θα αναπτύξω στη συνέχεια ένα πολύ πιθανό για το μέλλον των «υπηρεσιών» της εταιρίας σας σενάριο.

Μεταφερόμαστε νοερά περίπου στο 2019-20 (ή και νωρίτερα;)... είμαι ξανά εγώ που έχω κλείσει εισιτήριο για Αθήνα, και διαπιστώνω αυτή τη φορά ότι το μέχρι πρότινος αυτονόητο γεύμα, έχει αναβαθμιστεί σε «νέα υπηρεσία». Και αφιερώνω λίγο από τον ελεύθερο χρόνο μου για να γράψω ξανά μια χιουμοριστική πλην καυστική ανάρτηση στο μπλογκ μου... και έρχεται η απάντηση από το Aegean Customer Relations, και γράφει τα εξής:

Αγαπητή κυρία Θεοφιλάτου,

Σας ευχαριστούμε πολύ που ήρθατε σε επαφή μαζί μας σχετικά με τη νέα μας υπηρεσία.

Πρόθεσή μας είναι να διευκολύνουμε τόσο τα μέλη μας αλλά και όλους όσους μας επιλέγουν για τα ταξίδια τους, ενεργοποιώντας αυτήν τη νέα υπηρεσία που παρέχει τη δυνατότητα προεπιλογής του ιδανικού γεύματος, κάτι που εφαρμόζεται ήδη από πολλούς άλλους διεθνείς αερομεταφορείς.

Διευκρινίζουμε, ότι υπάρχουν δυο διαθέσιμοι τύποι γεύματος: το Chopped Air και το Menu. Εσείς μπορείτε πάντα να προεπιλέξετε το Chopped Air δωρεάν, όταν ταξιδεύετε στην Economy Class και μόνο στην περίπτωση που επιλέξετε κάτι από το Menu στο στόλο μας Airbus, θα ακολουθηθεί σχετική χρέωση.

Σε κάθε περίπτωση, εσείς έχετε επιπλέον την επιλογή γεύματος, ενώ αν δεν χρησιμοποιήσετε αυτήν την υπηρεσία, εσείς μπορείτε να επιλέξετε μία Chopped Air θέση χωρίς κάποια χρέωση.

Σας ευχαριστούμε και πάλι για την επικοινωνία σας και φυσικά παραμένουμε στη διάθεσή σας για οτιδήποτε επιπλέον χρειαστείτε.

Πάει και το γεύμα λοιπόν (και που σύμφωνα με τις πολιτικές "πολλών άλλων διεθνών αερομεταφορέων" που ασπάζεστε, χάρη μας κάνετε και το διατηρείτε ακόμα!)... όπως φτερά έκανε η μέχρι το 2012 (αν θυμάμαι καλά) δωρεάν αποσκευή και ο μέχρι το Φεβρουάριο 2018 δωρεάν χώρος για τα πόδια μας, μαζί με τη δωρεάν δυνατότητα να «πετύχουμε» θέση μπροστά τη στιγμή του web check-in ζητώντας από το σύστημα αλλαγή θέσης (και εφόσον φυσικά υπήρχε διαθέσιμη κατά το ευρέως αποδεκτό “first-come, first-serve” σύστημα: δεν νομίζω να διαμαρτυρήθηκε ποτέ κανείς επειδή μπήκε για check-in 1 ώρα πριν πετάξει και δεν βρήκε τη θέση που ήθελε, επειδή τις είχαν πιάσει οι πελάτες που είχαν κάνει check-in 47 ώρες νωρίτερα που άνοιγε το σύστημα).

Εσείς λοιπόν προσπαθείτε να με πείσετε ότι έχετε αναβαθμίσει τις υπηρεσίες σας προς τους πελάτες. Εγώ, ως πελάτης, ξέρω ότι αν θέλω να ταξιδέψω Economy με αποσκευή και legroom ή upfront θα πρέπει να πληρώσω 18 + (5 ή 8) = 23 ή 26 Ευρώ επιπλέον. Πριν 6 χρόνια για να τα έχω όλα αυτά θα έδινα 0 Ευρώ επιπλέον. Πριν ένα μήνα θα έδινα 18 Ευρώ επιπλέον. Τώρα 23 ή 26 Ευρώ επιπλέον. Συγχαρητήρια! Ωραία αναβάθμιση μου προσφέρατε! Και δε φτάνει αυτό: φροντίσατε και για την καλλιέργεια του ψυχικού μου πλούτου, αφού έχοντας πληρώσει τόσα λεφτά για να έχω «ειδικά προνόμια» έναντι των standard seat επιβατών, θα είμαι πολύ πιο διστακτική στο να παραχωρήσω τη θέση μου στη γιαγιούλα που δεν ξέρει από legroom και upfront και πρέπει να είναι κοντά στην τουαλέτα, ή στον δίμετρο που δεν πρόλαβε την extra legroom θέση επειδή την πήρα εγώ που θέλω να το παίξω άπλα και άνεση.

Δείτε από πού ζήλεψε η Aegean με τη νέα της υπηρεσία "extra legroom"

Τέλος, να σας υποδείξω το εξής: υπάρχουν ΠΑΡΑ πολλοί επιβάτες που μετακινούνται μεταξύ πόλεων και επαρχιακών προορισμών με τα μικρότερα αεροσκάφη της Ολυμπιακής. Πείτε μου λοιπόν, ΠΟΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ έχει η αγορά Upfront θέσης ώστε να είμαι από τους «πρώτους προς αποβίβαση», όταν τα αεροπλάνα αυτά δεν μπορούν να προσεγγίσουν φυσούνα ώστε να έχει νόημα το «προνόμιο» αυτό; Το να αποβιβαστώ πρώτη, αλλά να περιμένω περισσότερη ώρα στο λεωφορείο μεταφοράς στο terminal μέχρι να ολοκληρωθεί η αποβίβαση όλων των επιβατών Gold, Silver, Business, Extra Legroom, Flex, GoLight και πάει λέγοντας, ποια ακριβώς αξία θα προσθέσει στην ταξιδιωτική μου εμπειρία; Όμως και μεγαλύτερο να είναι το αεροσκάφος, με δυνατότητα αποβίβασης από φυσούνα... είναι εξασφαλισμένο ότι ο επιβάτης τη στιγμή που κάνει την κράτηση, έχει και τη βεβαιότητα ότι θα αποβιβαστεί μέσω φυσούνας και δεν θα χρειαστεί να περιμένει λεωφορείο; Διότι γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν έχουν όλες οι πύλες όλων των αεροδρομίων τις ίδιες δυνατότητες. Η πρότασή σας λοιπόν στερείται ΚΑΙ λογικής. 

Σταματήστε λοιπόν να μας δουλεύετε, γιατί πραγματικά θα μας χαλάσετε κάθε καλή εικόνα που τυχόν έχουμε σχηματίσει για την ποιότητα των υπηρεσιών σας, και θα μας αναγκάσετε να σας εξισώσουμε με τις low-cost και την άκρως ενοχλητική φιλοσοφία που εφαρμόζουν. Αν στα αυτιά σας ηχεί γελοίο το να πουλάει μια μέρα η Aegean λαχνούς και ξυστά κατά τη διάρκεια της πτήσης, σας ενημερώνουμε ότι το ίδιο γελοία είναι ήδη για μας τους επιβάτες η αγορά legroom.  Και πάλι, αν το τμήμα μάρκετινγκ σας έχει καθησυχάσει ότι «ναι μεν με τις νέες κερδοσκοπικές και εκ-κανιβαλιστικές πολιτικές μας θα χάσουμε μια χούφτα πελάτες, αλλά η πλειονότητα θα αγκαλιάσει την ιδέα να ανέβει η διάθεσή του δυο-τρία πατώματα με το να δώσει μόνο 5 ή 8 Ευρώ για να γίνει προνομιούχος επιβάτης» η ανάρτηση αυτή δεν θα έχει κανέναν απολύτως αντίκτυπο πάνω σας. Αν όμως σας ενδιαφέρει να κρατήσετε ψηλά τον πήχη της ποιότητας και της ανθρώπινης ευαισθησίας, σας παρακαλώ να τη λάβετε υπόψη σας.

Με εκτίμηση,

Α. Θεοφιλάτου

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Προς αεροπορικές: απογειώστε μας, προβλέποντας τις ανάγκες ΟΛΩΝ των επιβατών!

Ταξίδια... αεροπορικά ταξίδια. Το οξυγόνο μας. Αυτός που έγραψε το meme "If traveling was free you'd never see me again" είναι ο άνθρωπός μου.

Κάποτε φτιάχναμε τη βαλίτσα μας, φορτώναμε δέκα αλλαξιές ρούχων, αξεσουάρ, 5-6 ζευγάρια παπούτσια, ό,τι γουστάραμε τέλος πάντων, πηγαίναμε στο γκισέ, την παραδίδαμε, μετά κυριλέ παίρναμε στο χέρι το βαλιτσάκι με τα καλλυντικά - αρώματα - αφρόλουτρα (το πάλαι ποτέ vanity case), αγοράζαμε και το ουίσκι μας σε πραγματικά καλή τιμή από το duty-free και προχωρούσαμε για έλεγχο και επιβίβαση (για την παρωδία "100 ml" θα γράψω σε άλλη ανάρτηση). Και μαθαίνουμε πριν καμιά δεκαριά χρόνια ότι οι ξένες εταιρίες αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στους "large" ταξιδιώτες και ότι η βαλίτσα πλέον χρεώνεται. Ουφ ευτυχώς εμείς έχουμε τις large ελληνικές αεροπορικές, σιγά μην κάτσουμε να μετράμε και να ζυγίζουμε για να περάσουμε με δωρεάν χειραποσκευή. Μέχρι που ανακάλυψαν και οι δικές μας τις τακτικές των low-cost carriers, αλλά πάντα με κομψότητα και χάρη: ο φτωχομπινές ταξιδιώτης λέγεται τώρα GoLight, προσδίδοντας με τον τίτλο μια κάποιαν αίγλη στο να ταξιδεύεις με τη χειραποσκευούλα σου, ελαφρά και αεράτα ένα πράμα. ΟΚ, το κατάπιαμε, άλλωστε τι να τα κάνεις τα 5 ζευγάρια παπούτσια για ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα... άσε που ο αγώνας για να τα χωρέσεις όλα σε μια χειραποσκευή που κοντεύει να κλείσει τον ένατο είναι και πρόκληση, οξύνει την εφευρετικότητα και υπόσχεται ψυχική και πνευματική ανάταση όταν καταφέρεις και την περάσεις μέσα στο αεροσκάφος (περισσότερα για την τέχνη του ταξιδεύειν με χειραποσκευή σε ακόμα πιο εκτενή μελλοντική ανάρτηση).

Πριν από μια βδομάδα ταξίδεψα για Μάντσεστερ μέσω Κοπεγχάγης με την πασίγνωστη από τα παιδικά μου χρόνια SAS. "Μαμά πεινάω" η μικρή μου κόρη, λίγο πριν τη μεσημεριανή πτήση. "Θα φας στο αεροπλάνο, κάνε υπομονή". Αμ δε! Μόλις είδα στη θήκη μπροστά στο κάθισμά μου ένα φυλλάδιο με τίτλο "Μενού" κατάλαβα ότι οι Σκανδιναβοί ζήλεψαν τη Ryan. Ανακαλύψαμε στη συνέχεια αυτό που όλοι οι διαμένοντες στη Μεγάλη Βρετανία θεωρούν πλέον αυτονόητο: Θα πάρεις ένα meal deal από το Boots με 3.99 και θα γλιτώσεις τις εξωφρενικές τιμές του φαγητού on-board (ουφ, κι άλλη ανάρτηση θα πρέπει να γράψω με τα υπερκέρδη όλων εκείνων που πριμοδοτούν τη low-cost, "high"-security ταξιδιωτική εμπειρία). Ευτυχώς, σκέφτηκα, οι δικές μας στο θέμα του φαγητού παραμένουν large: και το κρουασανάκι μας θα φάμε σε μικρή πτήση, και γεύμα κανονικό θα απολαύσουμε σε μεγάλη, και μάλιστα επειδή είμαι άνθρωπος που δεν τσιγκουνεύεται τις καλές κουβέντες, σε τηλεφώνημά μου στην Aegean για άλλη υπόθεση βρήκα την ευκαιρία να τους ευχαριστήσω που δεν ακολουθούν τις άθλιες τακτικές των low-cost.

Βιάστηκα. Γιατί πριν λίγες μέρες που έκλεισα αεροπορικό ταξίδι με επιστροφή από Κεφαλονιά - Αθήνα βρέθηκα αντιμέτωπη με τη μοναδική ευκαιρία να προ-αγοράσω χώρο για να βολέψω τα πόδια μου, καθώς και τη δυνατότητα να αποβιβαστώ πρώτη από το αεροσκάφος.

Σας ευχαριστώ παιδιά! Πραγματικά, απορώ πώς τα κατάφερνα και απολάμβανα τις πτήσεις μου τόσα χρόνια, πριν τη δυνατότητα αγοράς extra legroom έναντι 8 μόλις Ευρώ... Πώς βόλευα τα ατελείωτα πόδια μου στην τυχαία θέση που θα μου κλήρωνε το web check-in της Olympic/Aegean, αν όλες οι καλές θέσεις είχαν πιαστεί από τους Gold και τους Business! Αμ δε το άλλο; Να έχω - μέσω της νέας επιλογής up-front - το προνόμιο να είμαι η πρώτη επιβάτης που θα επιβιβαστεί στο λεωφορείο που μας μεταφέρει από το αεροπλάνο στο terminal έναντι του αμελητέου ποσού των 5 Ευρώ; Ούτε στα πιο τρελά ταξιδιωτικά μου όνειρα!!!

Όμως, νιώθω το καθήκον να σας ενημερώσω ότι μπορεί μεν εγώ να πλέω σε πελάγη ευτυχίας... υπάρχουν όμως πολλές ομάδες επιβατών των οποίων οι ανάγκες μένουν προκλητικά ακάλυπτες! Στη συνέχεια λοιπόν σας προτείνω μερικές ακόμα επιλογές για να μη μείνει παραπονεμένος ΚΑΝΕΝΑΣ επιβάτης, όσο ιδιαίτερες κι αν είναι οι ανάγκες του :)


Έχετε ακράτεια και σας αγχώνει η απόσταση που θα πρέπει να διανύσετε για να φτάσετε στην τουαλέτα; Θέλετε να είστε βέβαιοι ότι θα προλάβετε όταν θα σας έρθει η ανάγκη; Οι θέσεις Incontinence είναι οι ιδανικές για σας.


Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να στείλετε σέλφι στον πρώην σας με φόντο τα άσπρα σύννεφα, για να δει ότι δεν τα έχετε βάψει μαύρα; Ή απλά είστε κουρασμένοι και θέλετε να γείρετε κάπου το κεφάλι σας για να κοιμηθείτε; Οι θέσεις Window σας παρέχουν απεριόριστη θέα από το παράθυρο, και σας γλιτώνουν από την αμηχανία του να ξυπνήσετε με το κεφάλι σας στον ώμο του διπλανού σας.


Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να πείτε σε κάποιον τον πόνο σας; Σας αρέσει να σηκώνεστε κάθε τρεις και λίγο και να ανοιγοκλείνετε το ντουλαπάκι με τα προσωπικά σας αντικείμενα κατά τη διάρκεια της πτήσης; Οι θέσεις Aisle παρέχουν άμεση πρόσβαση στο διάδρομο και σας διπλασιάζουν τις πιθανότητες επικοινωνίας, παρέχοντάς σας επαφή τόσο με τον διπλανό σας επιβάτη Window, όσο και με τον Aisle της απέναντι σειράς.


Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να εκμεταλλευτείτε την πτήση στο έπακρον προκειμένου να βρείτε αντικαταστάτη; Σας αρέσει να κρυφακούτε συζητήσεις ξένων και ενίοτε να παρεμβαίνετε; Οι θέσεις Center σας τοποθετούν κυριολεκτικά στο κέντρο της δράσης.

Διπλό όφελος: αγοράζοντας θέσεις Incontinence και up front, δεν χρεώνεστε επιπλέον για την παροχή Aisle, αφού εξ ορισμού βρίσκονται δίπλα στο διάδρομο.


Πέρα από την πλάκα: Αγαπητή Aegean και ακόμα πιο αγαπητή πάλαι ποτέ Olympic, μη μας αναγκάσετε να σας κατατάξουμε στην ίδια κατηγορία με RyanAir, Easyjet κλπ. low-cost εταιρίες. Εγκαταλείψτε την αγωνία τους να στίψουν το παρατελευταίο ευρώ από την πώληση ενός αεροπορικού εισιτηρίου, και συνεχίστε να προσφέρετε στους επιβάτες τις άριστες - κατά τα άλλα - υπηρεσίες σας. Αν θελήσουμε να πάμε low-cost, θα πάμε στις ορίτζιναλ και όχι στις ιμιτασιόν. Μην προσπαθείτε κι εσείς να μεγιστοποίησετε τα κέρδη σας με μιζέριες που πλασάρονται και καλά ως παροχές για όφελος του πελάτη... γιατί μέχρι να κυκλοφορήσουν οι φαεινές ιδέες των low-cost, τα ιδιαίτερα θέματα που τυχόν αντιμετώπιζε κάποιος επιβάτης σε μια πτήση λύνονταν με τον πιο απλό και ανθρώπινο τρόπο: αμοιβαία συνεννόηση για ανταλλαγή θέσεων με τον επιβάτη που καταλάβαινε την ανάγκη και παραχωρούσε ευγενικά τη δική του για να εξυπηρετήσει το πρόβλημα.

Ιδού όμως και μια φωτογραφία που δείχνει τα πρώτα αποτελέσματα της νέας σας πολιτικής θέσεων.

"Κλεμμένα" από social media η φωτογραφία και το σχόλιο: "Με τη νέα πολιτική της Aegean να χρεώνει έξτρα από τη μέση και μπροστά τις θέσεις πάνω από την τιμή του εισιτηρίου. Ιδού το αποτέλεσμα. Πίτα πίσω το αεροπλάνο και άδειο μπροστά. Μπράβο Aegean Airlines μπορείς και χειρότερα". 

Πείτε μου ειλικρινά, σας αρέσει; Αν όχι, αλλάξτε πολιτική και κρατήστε ψηλά την ποιότητα που σας ξεχωρίζει από τις άλλες εταιρίες. Αν ναι, ετοιμαστείτε να αντικρίζετε όλο και πιο συχνά τις θέσεις σας άδειες...


1) Προς Θεού μη νομίσει κανείς ότι χλευάζω τους επιβάτες που έχουν ακράτεια. Μάλιστα, έχω σχετική εμπειρία: Το 2010 ταξίδεψα από Αθήνα - Νέα Υόρκη με την αδελφή μου και τη μεγάλη κόρη μου για να πάω την αδελφή μου σε γιατρούς (περισσότερα για την τραγική της περιπέτεια υγείας μπορούν να διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι εδώ στο μπλογκ, κάτω από την ετικέτα "ανοξική εγκεφαλοπάθεια"). Ένα λοιπόν από τα προβλήματα που υπέστη η αδελφή μου από βλάβη στον εγκέφαλο εξαιτίας ιατρικών λαθών είναι και η ακράτεια. Τότε δεν είχαν αρχίσει όλες αυτές οι άθλιες κερδοσκοπικές πολιτικές των αεροπορικών εταιριών και δεν είχα τη """δυνατότητα""" (πολλά εισαγωγικά) εξασφάλισης μιας κατάλληλης θέσης μπροστά ή πίσω και σε διάδρομο για να είμαστε κοντά στην τουαλέτα. Ο καταπληκτικός ιπτάμενος φροντιστής όμως, διαπίστωσε πολύ σύντομα στην πτήση ότι είχαμε σοβαρό πρόβλημα (όχι μόνο λόγω ακράτειας: έχει και διαταραχές συμπεριφοράς). Με περίσσεια ανθρωπιά και ευαισθησία συνεννοήθηκε με άλλους επιβάτες για να μας εξασφαλίσει τις πιο άνετες θέσεις που θα μπορούσαμε να έχουμε (και οι επιβάτες απλά και ανθρώπινα παραχώρησαν τις δικές τους για να εξυπηρετήσουν το πρόβλημα). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως κράτησα το όνομα του αεροσυνοδού από το ταμπελάκι του, και με το που γύρισα στην Ελλάδα φρόντισα να στείλω συγχαρητήρια στην εταιρία για την άριστη φροντίδα, αναφέροντας φυσικά και το όνομα του νεαρού (με λίγα λόγια, δεν πιάνω το πληκτρολόγιο μόνον όταν έχω παράπονα να καταθέσω: με την ίδια επιμέλεια θα μπω στη διαδικασία να επαινέσω για μια θετική εμπειρία). ΚΛΕΙΔΙ όμως για την εξυπηρέτηση ήταν η συνεργασία των επιβατών που μας παραχώρησαν τις δικές τους θέσεις. Για φανταστείτε όμως, οι επιβάτες αυτοί να είχαν πληρώσει για να εξασφαλίσουν τις καλές θέσεις τους. Θα τους ήταν το ίδιο εύκολο να τις χαρίσουν έτσι απλά σε άγνωστους, και μάλιστα σε υπερατλαντική πτήση; Ιδού λοιπόν πως η άμετρη κερδοσκοπία, που μας περικυκλώνει από παντού στις μέρες μας, κινδυνεύει να εξαλείψει από την κάθε συναλλαγή μας το πιο αυτονόητο στοιχείο της ύπαρξής μας: την ανθρωπιά. Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

2) Ο αδελφός μου είχε ύψος 1,96, και τα πόδια του ήταν πραγματικά ατελείωτα. Αν ζούσε τώρα, θα ήταν υποχρεωμένος πριν μπει στο αεροπλάνο να μην ξεχάσει να αγοράσει legroom. Τι έκανε πριν; Τίποτα. Δεν έκανε καμία ειδική πρόβλεψη, και αν διαπίστωνε ότι τον είχαν βάλει σε παράθυρο, απλά ζητούσε να αλλάξει θέση με το διπλανό του για να πάει διάδρομο. Ο διπλανός συνήθως με μεγάλη χαρά άφηνε το διάδρομο για να απολαύσει τη θέα του παραθύρου, οπότε ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ γινόταν επιτόπου μια win-win συνεννόηση. Τι καταφέρατε τώρα οι αεροπορικές με τις άθλιες κερδοσκοπικές τακτικές σας; Στριμώξατε περισσότερα καθίσματα στα αεροσκάφη, με defacto αποτέλεσμα οι περισσότεροι επιβάτες να έχουν λιγότερο χώρο για τα πόδια τους. Αφήσατε όμως πονηρά μια χούφτα θέσεις με το φυσιολογικό προ-legroom χώρο, ώστε να τις πουλήσετε σαν ειδική παροχή. Και πείτε μου τώρα, ότι ο επιβάτης που έχει πληρώσει για να απολαύσει το """ειδικό προνόμιο legroom""" (πολλά εισαγωγικά) θα παραχωρήσει αβίαστα τη θέση του για να εξυπηρετήσει τον ψηλό ταξιδιώτη που δεν έκανε (ή δεν πρόλαβε) την """κατάλληλη""" κράτηση. Δεν νομίζω. Συγχαρητήρια Aegean! Βάλατε κι εσείς το λιθαράκι σας στον εκ-κανιβαλισμό της κοινωνίας μας!  Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Ποιος είναι ο ΕΧΘΡΟΣ;

Ο πόλεμος είναι ηλίθιος. Κανένας νοήμων άνθρωπος που σέβεται την ανθρώπινη ιδιότητα τη δική του και του συνανθρώπου του δεν τον θέλει. Δεν θέλει να σκοτώνονται άνθρωποι. Δεν θέλει την απληστία, δεν έχει ανάγκη να αποδείξει ότι είναι πιο ισχυρός, δεν θέλει να εκμεταλλεύεται και να αδικεί ανθρώπους, δεν έχει εμπορικά συμφέροντα σε βάρος άλλων ανθρώπων, πόσο μάλλον σε πτώματα άλλων ανθρώπων.

Λειτουργεί έτσι η ανθρώπινη φύση; Δυστυχώς όχι. Πόλεμοι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Αλλάζουν μορφή, τακτική και όπλα, παραμένουν όμως βρωμεροί, σιχαμένοι πόλεμοι. Αναγκαζόμαστε λοιπόν να τους δεχτούμε ως μια πραγματικότητα, λόγω του ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους έχουν ανάγκη. Και παρασέρνουν και εκείνους που δεν τους θέλουν στην  πολεμική τους δίνη.

Αναγκαστικά λοιπόν μπαίνουν και στην κουλτούρα του κάθε λαού. Μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά ότι αξίζει να πολεμάμε για το ιδανικό της ελευθερίας. Ποιος δεν θέλει ελευθερία; Οπότε, από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα, και απειλείται η ελευθερία σου, ε ναι, θα πολεμήσεις για την ελευθερία.

Και ποιος είναι ο εχθρός που πολεμάς; Εδώ η απάντηση είναι μία: πολεμάς τον κατακτητή σου. 

Το σύμβολο του ΝΑΤΟ για τις επιθετικές/εχθρικές μονάδες. Από το αποθετήριο πολυμέσων Wikimedia Commons

Έχει τεράστια σημασία για το νοήμονα άνθρωπο να έχει προσδιορίσει με σαφήνεια τον κατακτητή του. Αντίστοιχα, εκείνους με τους οποίους μοιράζεται τον ίδιο κατακτητή, τους νιώθει σαν αδέλφια του... πολεμάνε μαζί για τον ίδιο σκοπό: να απαλλαγούν από τον κατακτητή.

Μερικά χρήσιμα στιγμιότυπα από τη νεότερη ελληνική ιστορία...

Επανάσταση του 1821: κατακτητής ο Οθωμανικός ζυγός, αδέλφια οι Έλληνες που δεν τον άντεξαν άλλο και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: κατακτητής ο ναζισμός, αδέλφια οι Έλληνες που δεν άντεξαν τις κατοχικές δυνάμεις και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

Δικτατορία του 1967: κατακτητής η χούντα, αδέλφια οι Έλληνες που δεν άντεξαν το φασισμό και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

"Μακεδονικό ζήτημα του 2018": κατακτητής... ποιος; αδέλφια... ποιοι;

(χωρίς πολλά πολλά για την τωρινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, θεωρώ ως δεδομένο ότι διανύουμε τον όγδοο χρόνο μνημονίων από τρεις εκλεγμένους Έλληνες πρωθυπουργούς + έναν τεχνοκράτη "φορετό" και μη-εκλεγμένο, και οι οποίοι πιάνουν όλο το πολιτικό φάσμα "δεξιά-κέντρο-αριστερά". Υπό τις εντολές της Τρόικας ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ, η περιουσία της χώρας έχει ξεπουληθεί και ο ελληνικός λαός έχει εξαθλιωθεί).

Την Κυριακή 4/2/2018 συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος κόσμου στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουν εναντίον της χρήσης του όρου "Μακεδονία" από το γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων. Η διοργάνωση περιλάμβανε πλήθος φορέων από τον ακροδεξιό χώρο. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Από τα κόμματα της Βουλής, το μοναδικό που "κατέβηκε" ανοικτά ως κόμμα το συλλαλητήριο ήταν η Χρυσή Αυγή. Σημαντική ήταν και η επίσημη συμμετοχή της Εκκλησίας.

Ερωτήματα για προβληματισμό:

Είναι οι Σκοπιανοί οι κατακτητές;
Έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους;
Είναι όλοι οι Σκοπιανοί αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;


Είναι οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής και της ακροδεξιάς ναζιστές, φασίστες και ρατσιστές;
Είναι όλοι οι Έλληνες αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;
Είναι όλοι οι Έλληνες αδέλφια στον αγώνα κατά των Σκοπιανών;


Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης σύμβολο αγώνων κατά του φασισμού;


Είναι η ΕΕ οι κατακτητές;
Έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους;
Είναι όλοι οι Ευρωπαίοι αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;

Πολύπλοκα ερωτήματα, που θέτουν στο νοήμονα άνθρωπο τεράστια ηθικά διλήμματα. Αγωνιά να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να χαλυβδώσει στο μυαλό του ποιος είναι ο εχθρός που καταπατά την ελευθερία του, ώστε να συνταχθεί με τα αδέλφια του και να τον πολεμήσει.

Η δική μου ανάλυση

Το να θεωρήσω τους Σκοπιανούς κατακτητές είναι αστεία σκέψη. Αν και έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους, ΑΝ ποτέ αποφάσιζαν να εισβάλουν στη χώρα μας θα έπρεπε να έχουν "γερές" πλάτες, και κάτι τέτοιο θα αποκτούσαν π.χ. αν γίνονταν μέλος του ΝΑΤΟ. Όμως εμείς είμαστε ήδη μέλος, οπότε πόλεμο με φυσικά όπλα δεν θα πρέπει να φοβόμαστε, με βάση τα καταστατικά του Οργανισμού. Οι Σκοπιανοί είναι ένας λαός, ο οποίος - όπως όλοι οι λαοί - περιλαμβάνει πολλών λογιών ανθρώπους (καλούς - κακούς, δίκαιους - άδικους κ.ο.κ.). Δεν είναι λοιπόν δίκαιο να τους τσουβαλιάσω όλους μαζί και να τους φορέσω την ταμπέλα "Ο ΕΧΘΡΟΣ". Από την άλλη, η ΕΕ ναι, είναι κατακτητής. Αν και στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα προβάλλονται αξίες όπως η ισότητα, η ελευθερία και η ευημερία των πολιτών της, έχει αποδείξει μέσα στα τελευταία 8 χρόνια ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει για την Ελλάδα, και μέσω των αποφάσεων Ελλήνων πρωθυπουργών και βουλευτών κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις αλυτρωτικές τους βλέψεις αποκτώντας, στο όνομα του χρέους, όλο και μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της χώρας. Από την άλλη, δεν είναι όλοι οι Γερμανοί - Αυστριακοί - Ιταλοί κ.ο.κ. πολίτες κρατών-μελών της ΕΕ σύμφωνοι με την εκ μέρους της ΕΕ  καταπάτηση της ελευθερίας των Ελλήνων και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους. Καταλήγω λοιπόν ότι δεν είναι δίκαιο να τσουβαλιάσω όλους τους Ευρωπαίους μαζί και να τους φορέσω την ταμπέλα του εχθρού... όμως θα με έβρισκε απολύτως σύμφωνη η τοποθέτηση μιας τεράστιας νέον πινακίδας πάνω από τα κτίρια των φορέων της ΕΕ στις Βρυξέλλες που να αναβοσβήνει "Ο ΕΧΘΡΟΣ" στο ρυθμό του ύμνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πάμε στην Ελλάδα τώρα: δια στόματος του αρχηγού της Χρυσής Αυγής πρόκειται για ομάδα ναζιστών, φασιστών και ρατσιστών (αν διαφωνούν κάποια μέλη με τις δηλώσεις του αρχηγού τους, πολύ απλά ή αποκηρύσσουν την ιδιότητά τους ή οργανώνονται για να επιλέξουν άλλον αρχηγό που να μην είναι ναζιστής, φασίστας και ρατσιστής). Σαφώς και δεν είναι όλοι οι Έλληνες αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας. Τα ακροδεξιά στοιχεία όμως δεν διστάζουν να δηλώνουν τον αλυτρωτισμό τους και να καταπατούν την ελευθερία ομάδων ανθρώπων που κατοικούν στην Ελλάδα (βλ. επιθέσεις σε μετανάστες, πρόσφυγες, ομοφιλόφιλους κ.ο.κ. καθώς και άτομα ή ομάδες που τους στηρίζουν). Ο Μίκης Θεοδωράκης με το μουσικό του έργο και τον πρότερο πολιτικό του βίο, ήταν από τα πιο λαμπρά παραδείγματα του αγώνα κατά του φασισμού.  Τέλος, οι Σκοπιανοί δεν είναι ο κατακτητής, οπότε αδελφικός αγώνας κατά των Σκοπίων δεν υφίσταται.

Η δική μου θέση

Τι δουλειά έχω εγώ, ένας νοήμων άνθρωπος, σε ένα συλλαλητήριο που έχει διοργανωθεί από φορείς που δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους, δίπλα σε δηλωμένους ναζιστές-φασίστες-ρατσιστές αλλά και πολλούς ανθρώπους που ΔΕΝ είναι ναζιστές-φασίστες-ρατσιστές, που τους αδελφώνει όμως ο αγώνας εναντίον του ΛΑΘΟΥΣ εχθρού; Τι δουλειά έχω εγώ να χειροκροτώ και να ζητοκραυγάζω κάτω από μια εξέδρα, στην οποία τιμητική θέση δια των εκπροσώπων τους Σαμαρά, Γεωργιάδη κ.α. έχουν λάβει οι φίλοι του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού; Γιατί να θεωρήσω εχθρό μου τον έντιμο Σκοπιανό (Τούρκο - Αλβανό - Βούλγαρο κ.ο.κ.) και φίλο μου τον ανέντιμο Έλληνα; Και όλα τα τωρινά ακραία, υποκριτικά και ανέντιμα στοιχεία της χώρας που λατρεύω... να ξεπλένονται από την ομιλία ενός ανθρώπου που τον κυνήγησαν και τον βασάνισαν αλύπητα τα προγενέστερα ακραία, υποκριτικά και ανέντιμα στοιχεία της χώρας που λατρεύω;

Το συλλαλητήριο της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου 2018 ήταν μια παρωδία στην πιο ήπια ερμηνεία που μπορούν να δώσουν οι δικές μου αρχές και αξίες. Σε μια πιο ακραία θεώρηση, θα το χαρακτήριζα επικίνδυνη χειραγώγηση. Και από τις χειραγωγήσεις κερδισμένος δεν βγαίνει κανένας λαός. 

Και μια σημαντική διευκρίνιση

Μπορώ να βρεθώ στον ίδιο χώρο με όλα αυτά τα ακροδεξιά στοιχεία που ηγήθηκαν των εκδηλώσεων της Κυριακής στο Σύνταγμα και να τους φερθώ με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Στην ίδια κοινωνία ζούμε, σε σχολεία πηγαίνουν τα παιδιά μας, σε μαγαζιά ψωνίζουμε κ.ο.κ. Στους αγανακτισμένους του 2011 (πριν αναμειχθούν τα κόμματα), στις διαδηλώσεις του ΟΧΙ το καλοκαίρι του 2015 (πριν αποδειχτεί η απύθμενη προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ), δεν θα είχα πρόβλημα να συμμετάσχω κι ας ήταν πιο δίπλα Χρυσαυγίτες. Εχθρός μου ήταν και είναι ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ της χώρας μου - η Ε.Ε. - και δεν μπορώ να απαγορεύσω στον Χρυσαυγίτη να έχει τον ίδιο εχθρό με μένα!!!  Όμως έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά η ανοχή λόγω συνύπαρξης στην κοινωνία, ή η ανοχή λόγω ταύτισης με τον ίδιο εχθρό... με την ανοχή λόγω συνύπαρξης σε εκδήλωση εναντίον του ΛΑΘΟΥΣ εχθρού. Όχι... η αδελφοσύνη δεν επιτυγχάνεται με ανίερες συμμαχίες εναντίον φανταστικών εχθρών, αλλά τιμώμενα πρόσωπα τους πραγματικούς εχθρούς. Και πλυντήριο έναν υπερήλικα-σύμβολο.

Θλίψη, και μόνο θλίψη...

Α! Και με την ευκαιρία!

Επειδή οι αναρτήσεις του μπλογκ μου συνήθως "πιάνουν" τουλάχιστον 200 αναγνώσεις... δείτε εδώ μια ουσιαστική και συγκροτημένη πρωτοβουλία Ελλήνων για το μέλλον της Ελλάδας. Ένα καίριο χτύπημα κατά του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού, που αξίζει όλοι μας να στηρίξουμε: ο Σύλλογος Εργαζομένων της εταιρίας "Εγνατία Οδός Α.Ε." - στην οποία είχα την τιμή να εργαστώ τη δεκαετία του 90, τότε που ο δρόμος ήταν ακόμα μακρινό όνειρο - κατεβαίνει στο διαγωνισμό για την παραχώρηση της συντήρησης και λειτουργίας του δρόμου. Στις μνημονιακές υποχρεώσεις από το 2010 του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού ήταν η παραχώρηση λειτουργίας και συντήρησης του μεγαλύτερου αυτοκινητόδρομου της Ανατολικής Ευρώπης σε ιδιωτικά συμφέροντα. Ως ΝΠΙΔ, η ΕΟΑΕ διεκδικεί το δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό, για να μείνει σε ελληνικά χέρια η Εγνατία Οδός. Στηρίξτε και κοινοποιήστε ΠΑΝΤΟΥ! Και δείτε και το δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ... ΕΔΩ αξίζει να νιώσουμε οργή. ΕΔΩ φαίνεται ποιοι επιβουλεύονται το μέλλον της χώρας μας. ΑΥΤΟΙ - η Ε.Ε.-ΔΝΤ-ΕΚΤ - είναι οι κατακτητές που πρέπει να πολεμήσουμε.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Συμβατότητα με μαγνητικό τομογράφο: μια χρήσιμη εμπειρία (για γιατρούς και ασθενείς)

Υπάρχει μια - μικρή, θέλω να πιστεύω - μερίδα ανθρώπων που φέρουν στο σώμα τους "υλικά" από σοβαρά χειρουργεία, τα οποία τους έσωσαν την κινητικότητα ή την ίδια τους τη ζωή. Τα υλικά αυτά τα αγαπούν! Μπορεί να τους προκαλούν πόνο... μπορεί να τους δυσκολεύουν σε κάποιες καθημερινές δραστηριότητες, όμως έχουν μάθει να ζουν με αυτά απλούστατα επειδή γνωρίζουν ότι ΧΩΡΙΣ αυτά, πιθανότατα να μη ζούσαν. Τόσο απλά.

Τι γίνεται όμως όταν παρουσιάζεται η ανάγκη να κάνουν μια μαγνητική τομογραφία (MRI) και δεν γνωρίζουν αν τα υλικά αυτά είναι συμβατά με το μαγνητικό τομογράφο;

Ευτυχώς στις μέρες μας τα ορθοπαιδικά και νευροχειρουργικά υλικά είναι σε γενικές γραμμές συμβατά: η διάδοση της μαγνητικής τομογραφίας ως διαγνωστική μέθοδος έχει οδηγήσει στην ανάγκη διασφάλισης της συμβατότητας στους ασθενείς στους οποίους τοποθετούνται τα εν λόγω υλικά. Το πρόβλημα της συμβατότητας όμως υφίσταται στους ασθενείς με "παλιά" υλικά, τα οποία τοποθετήθηκαν πριν το 2000: επειδή ακριβώς η μέθοδος της μαγνητικής τομογραφίας δεν ήταν αρκετά διαδεδομένη, οι προμηθευτικές εταιρίες των χειρουργικών υλικών δεν έδιναν έμφαση στην εξασφάλιση της συμβατότητας.

Στη συνέχεια θα παραθέσω τη δική μου εμπειρία διερεύνησης της συμβατότητάς μου με MRI, με αποκλειστικό σκοπό η δική μου περιπέτεια να γίνει "μάθημα" για αποφυγή παρόμοιας ταλαιπωρίας σε συνανθρώπους μου με το ίδιο πρόβλημα.

Ταλαιπωρήθηκα για να μάθω αν είμαι συμβατή, αλλά την έκανα

Σύντομο ιστορικό
Χειρουργήθηκα το 1999 για δυο κατάγματα στη σπονδυλική στήλη. Στη σπονδυλοδεσία τοποθετήθηκαν μεταλλικές ράβδοι και βίδες, ενώ κατόπιν σοβαρής επιπλοκής (ενδονοσοκομειακή λοίμωξη---> μηνιγγίτιδα--->υδροκέφαλος) τοποθετήθηκε στο κεφάλι βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα (VP shunt). Η ανάρρωση ήταν δύσκολη και επώδυνη, ωστόσο 3 μήνες μετά τα χειρουργεία περπατούσα, 2 χρόνια μετά είχα σχεδόν επανέλθει στη φυσιολογικότητα, 3 χρόνια μετά δούλευα κανονικά και 9 χρόνια μετά γέννησα το δεύτερο παιδί μου. Η εμφάνισή μου, η κίνησή μου, οι δραστηριότητές μου δεν μαρτυρούν τίποτα από τα σοβαρά αυτά τραύματα - συν τραύματα στα πόδια που δεν χειρουργήθηκαν ποτέ - παρά μόνο αν προσέξει κανείς ότι φορώ μόνο αθλητικά παπούτσια. Τα "αγαπώ" τα τραύματά μου, τα αγαπώ τα υλικά που φέρω μέσα μου, επειδή αποτελούν απόδειξη και υπενθύμιση ότι είμαι ΖΩΝΤΑΝΗ.

Βγαίνοντας από το Ασκληπιείο της Βούλας - εκεί έγιναν τα χειρουργεία και στον Ν/Χ κ. Σ. Κώτσου "χρωστάω" την άριστη ποιότητα ζωής μου παρά τα σοβαρά τραύματα - θυμάμαι να μου λένε ότι δεν μπορώ πλέον να κάνω μαγνητική τομογραφία. Δεν έδωσα μεγάλη σημασία, και για 18 ολόκληρα χρόνια δεν παρουσιάστηκε η ανάγκη. Όμως το Νοέμβριο του 2017 κατόπιν επίμονου νέου πόνου στη σπονδυλική στήλη ο νευροχειρουργός που συμβουλεύτηκα συνέστησε τη διενέργεια της εξέτασης προκειμένου να εντοπίσει την αιτία του πόνου. Έπρεπε λοιπόν να μάθω υπεύθυνα και εγγράφως αν μπορώ να προχωρήσω με την εξέταση ή όχι. Το πρώτο βήμα ήταν σαφώς να πάρω από το Ασκληπιείο Βούλας ακριβή περιγραφή των υλικών που έφερα, τόσο στη σπονδυλική στήλη όσο και στο κεφάλι. Η υπεύθυνη του νοσοκομείου ήταν πολύ εξυπηρετική και το απαραίτητο χαρτί το πήρα στα χέρια μου εγκαίρως. Όμως το Ν/Χ τμήμα του νοσκομείου δεν ήταν σε θέση να αποφανθεί για τη συμβατότητα ή μη των υλικών με το μαγνητικό τομογράφο: την πληροφορία αυτή την είχαν μόνο οι προμηθευτικές εταιρίες των υλικών.

Επειδή δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος να δημοσιεύσω τα ονόματα των εταιριών, θα περιγράψω τις δυο εταιρίες με τις οποίες επικοινώνησα ως "Α" και "Β" αντιστοίχως.

Προμηθευτική Εταιρία Ιατρικών Υλικών "Α"
Η εταιρία Α ήταν εκείνη που είχε προμηθεύσει το νοσοκομείο με τα υλικά της σπονδυλοδεσίας. Η υπεύθυνη του νοσοκομείου μου έδωσε τα τηλέφωνα επικοινωνίας. Πήρα τηλέφωνο και εξήγησα στην υπάλληλο της "Α" το θέμα μου, και με ευγένεια και κατανόηση μου εξήγησε τη διαδικασία:

Η πολιτική της εταιρίας είχε πρόσφατα αλλάξει και το πρωτόκολλο πλέον υπαγόρευε ότι η πληροφορία περί της συμβατότητας ή μη των υλικών δεν μπορεί να δοθεί απευθείας στον ενδιαφερόμενο: η αίτηση για την χορήγηση της έγγραφης ενημέρωσης έπρεπε να γίνει από γιατρό. Απόρησα και ρώτησα για ποιο λόγο γίνεται αυτό. Η απάντηση που πήρα είναι ότι απαγορεύεται η εταιρία να έλθει σε οποιαδήποτε επαφή με τα προσωπικά δεδομένα του ασθενούς. Το πρωτόκολλο είναι πρωτόκολλο, οπότε το επόμενο βήμα ήταν να βρω τον κατάλληλο γιατρό να αναλάβει την υπόθεσή μου. Η υπάλληλος συνέστησε να επικοινωνήσω με το γιατρό που με χειρούργησε, ή το γιατρό που με παρακολουθεί, ή το γιατρό του διαγνωστικού κέντρου. Και κάπου εδώ αρχίζει η περιπέτεια...

Ο κ. Κώτσου γνώριζα ότι είχε βγει σε σύνταξη, οπότε εκ των πραγμάτων απέκλεισα την πρώτη περίπτωση. Επικοινώνησα λοιπόν με το γιατρό που θα με εξέταζε - ένας εξαιρετικός νευροχειρουργός σε μεγάλο νοσοκομείο, αναπληρωτής καθηγητής που τον γνωρίζω σχεδόν 15 χρόνια και επιπλέον πολύ καλός άνθρωπος - και προσπάθησα να του εξηγήσω τη διαδικασία. Δεν είχε χρόνο ούτε να με ακούσει και με παρέπεμψε να ζητήσω βοήθεια από το γιατρό που έκανε το χειρουργείο: δίκιο είχε! Αλλά τι να κάνω που ο γιατρός δεν ήταν πλέον ενεργός;

Η επόμενη κίνηση ήταν να επικοινωνήσω με το διαγνωστικό κέντρο στο οποίο είχα κλείσει τα ραντεβού για τις δυο εξετάσεις. Άρνηση και εκεί... η υπάλληλος του κέντρου δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο γιατρός τους δεν είναι υποχρεωμένος να αναλάβει την ευθύνη για τη συμβατότητά μου με το μηχάνημα. Μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω ότι ο γιατρός δεν φέρει καμία ευθύνη και είναι αποκλειστικά και μόνο τυπικός ο ρόλος του: το μόνο που είχε να κάνει είναι να μεσολαβήσει για να πάρει εκείνος την πληροφορία από την εταιρία, επειδή έτσι λέει το πρωτόκολλό τους. Οι προσπάθειές μου έπεσαν στο κενό... παράλληλα περνούσε ο χρόνος και πλησίαζε η μέρα του ραντεβού, ήμουν στο νησί και έπρεπε να μετακινηθώ στην πόλη (άλλο μεγάλο θέμα αυτό, θα ασχοληθώ σε μελλοντική ανάρτηση) και λύση δεν έβλεπα. Πήρα τηλέφωνο την υπάλληλο της εταιρίας και εκείνη με μεγάλη κατανόηση, συνέστησε να απευθυνθώ σε έναν οποιονδήποτε γιατρό προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία: δεν έπαιζε ρόλο η ειδικότητα. Δεν υπήρχε καμία ευθύνη του μεσολαβούντος γιατρού, δεν ζητούσε η εταιρία αιτιολογία ή πιθανή διάγνωση. Ζητούσε μόνο να γίνει η επικοινωνία μέσω email με γιατρό, και όχι με τον ασθενή!

Σκέφτηκα έναν γιατρό που γνωρίζω μερικά χρόνια, και που επίσης γνωρίζω ότι έχει εξοικείωση με Internet και email. Προσπάθησα όσο καλύτερα μπορούσα να εξηγήσω τη διαδικασία και να καταστήσω σαφές ότι παρά το γεγονός πως η ειδικότητά του δεν ήταν αρμόδια να αποφανθεί για τη συμβατότητα των εν λόγω υλικών, αυτό δεν έπαιζε κανέναν απολύτως ρόλο και η εταιρία ήταν εκείνη που θα αποφαινόταν για τη συμβατότητα ή όχι. Ο ρόλος του μεσολαβούντος γιατρού είναι τυπικός και μόνο. Δεν έγινε κατανοητό. Στο μεταξύ είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα άκαρπων προσπαθειών, και έμενε μόνο μία μέχρι την εξέταση.

Το επόμενο πρωί σκέφτηκα να επικοινωνήσω με το γιατρό που κατείχε πλέον τη θέση του κ. Κώτσου: σ'αυτόν έπρεπε να απευθυνθώ από την πρώτη στιγμή. Την ίδια ακριβώς σκέψη είχε κάνει στο μεταξύ και η υπάλληλος της εταιρίας... ξεκίνησε λοιπόν ένας μαραθώνιος τηλεφωνημάτων και email που κράτησε μια ολόκληρη μέρα προκειμένου να αναλάβει ο νέος διευθυντής του Ν/Χ Βούλας την επικοινωνία με την εταιρία και να πάρει την πολυπόθητη πληροφορία... η οποία έφτασε στο email μου την επόμενη μέρα το πρωί, λίγα λεπτά πριν μπω στο μαγνητικό τομογράφο (και η οποία παρεμπιπτόντως δεν έλυσε το ζήτημα της συμβατότητας, αφού το έγγραφο έλεγε ότι τα συγκεκριμένα υλικά δεν έχουν δοκιμαστεί για MRI compatibility!*)

Προμηθευτική Εταιρία Ιατρικών Υλικών "Β"
Η εταιρία Β ήταν εκείνη που είχε προμηθεύσει το νοσοκομείο με τη βαλβίδα. Βρήκα στο Internet τα τηλέφωνα της εταιρίας, με σύνδεσαν με τον αρμόδιο υπάλληλο, εξήγησα το πρόβλημά μου και σε λίγες ώρες είχα στο email μου το prospectus της βαλβίδας το οποίο δήλωνε ότι είναι συμβατή με MRI.

Δεν χρειάζεται καν να μπει ο αναγνώστης στη διαδικασία του να διαβάσει τις περιγραφές των εμπειριών μου με τις εταιρίες Α και Β: μόνο και μόνο που θα δει ότι η περιγραφή της εμπειρίας Α είναι ένα ολόκληρο κατεβατό, και της Β μια μικρή παράγραφος, θα καταλάβει ότι η φθορά της διαδικασίας Α είναι τεράστια. Το θέμα όμως είναι: τι φταίει; Είναι σωστή η διαδικασία Β και λάθος η Α;

Θα έλεγα ότι το όλο πρόβλημα είναι θέμα "κουλτούρας". Μπορεί στο εξωτερικό η διαδικασία μεσολάβησης γιατρών προκειμένου να λάβουν οι ασθενείς σημαντικότατες πληροφορίες που αφορούν τους ίδιους να είναι γνωστή, και η αιτιολογία "προστασία προσωπικών δεδομένων του ασθενούς" να είναι απόλυτα κατανοητή και αυτονόητη. Στην Ελλάδα προφανώς κάτι τέτοιο ΔΕΝ ισχύει. Οπότε, εφόσον "το πρωτόκολλο είναι πρωτόκολλο", θεωρώ πως η εταιρία Α θα πρέπει πάραυτα να φροντίσει για την ενημέρωση των γιατρών ώστε οι ασθενείς να μην υπόκεινται σε περιττή φθορά και απογοήτευση: έχουν που έχουν το πρόβλημά τους, το τελευταίο που χρειάζονται είναι να χάνουν πολύτιμο χρόνο και δυσεύρετα ιατρικά ραντεβού για κάτι που δεν θα απασχολήσει τον γιατρό πάνω από 5-10 λεπτά. Βέβαια, ακόμα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε αρμόδιο γραφείο του Υπουργείου Υγείας που να αναλαμβάνει τις υποθέσεις αυτές! Αν εγώ - με δίπλωμα Πολυτεχνείου και με πολυετή πείρα και άνεση στην επικοινωνία με γιατρούς, εταιρίες και νοσοκομεία μέσω τηλεφώνου και email σε δυο γλώσσες (παρεμπιπτόντως το προσπέκτους της βαλβίδας είναι στα αγγλικά) - ταλαιπωρήθηκα δυο ολόκληρες μέρες για να βγάλω άκρη, φανταστείτε πόσο θα ταλαιπωρηθεί ένας π.χ. ηλικιωμένος απόφοιτος δημοτικού που δε γνωρίζει ούτε νέες τεχνολογίες, ούτε αγγλικά! Όμως επειδή κάτι τέτοιο φαντάζει επιστημονική φαντασία, ας αναλάβει η εταιρία Α την πρωτοβουλία να βρει τον κατάλληλο τρόπο να ενημερωθούν οι γιατροί για το θέμα. Μπορεί να μην είναι καθημερινό το φαινόμενο, αλλά μια φορά στις 15 μέρες (όπως μου είπε η υπεύθυνη ότι είναι η συχνότητα των περιπτώσεων σαν εμένα) σημαίνει χοντρικά 100 ασθενείς το χρόνο. Οι υπάλληλοί της απέδειξαν ότι έχουν την καλοσύνη και την ενσυναίσθηση να κάνουν το θέμα "δικό τους" και να βοηθήσουν τον ενδιαφερόμενο να βγάλει άκρη. Με την κατάλληλη ενημέρωση είμαι βέβαιη πως οι γιατροί πρόθυμα θα αναλαμβάνουν να εξυπηρετούν τους ασθενείς τους στη λήψη της σημαντικής πληροφορίας της συμβατότητας με μαγνητικό τομογράφο.

Εννοείται πως παραμένω στη διάθεση οποιουδήποτε ασθενούς, γιατρού ή άλλου ενδιαφερόμενου χρειαστεί περισσότερες πληροφορίες. Πάντα με ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος, και αν οι δυο ώρες που αφιέρωσα στο να γράψω αυτή την ανάρτηση γλιτώσουν έστω έναν ασθενή από περιττή ταλαιπωρία, θα έχει πετύχει το σκοπό της:)

*και τι έκανα τελικά; έχοντας πάρει από τον νευροχειρουργό μου την οδηγία να αναζητήσω μηχάνημα με μαγνητικό πεδίο 1,5 Tesla και όχι παραπάνω, και νιώθοντας σιγουριά από τον επαγγελματισμό και την αυτοπεποίθηση του ακτινολόγου του διαγνωστικού κέντρου (μου είπε ότι και μη-συμβατά να είναι, πιθανότατα τα μέταλλα στα 18 χρόνια που τα έχω θα έχουν απομαγνητιστεί από μόνα τους)... μπήκα στο μαγνητικό τομογράφο. Στο χέρι είχα τη "φούσκα" που διακόπτει την εξέταση αν νιώσεις θερμότητα / δυσφορία, στα αυτιά τα ακουστικά του κέντρου και να παίζει καταπληκτική μουσική... δεν έχω κλειστοφοβία... ο χρόνος πέρασε σχεδόν ευχάριστα και η εξέταση ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Και φυσικά, έμαθα ότι ναι! είμαι MRI-compatible! :-)))))

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Η λαπαροσκόπηση είναι κανονικό χειρουργείο (μη γελιέστε!)

Σημαντική σημείωση: δεν είμαι γιατρός, ούτε σκοπός μου με την ανάρτηση αυτή είναι να παρέχω ιατρικές συμβουλές. ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν πρέπει να εκληφθούν τα γραφόμενά μου ως τέτοια! Ο μοναδικός λόγος που γράφω αυτά που ακολουθούν είναι επειδή πιστεύω ότι λείπει από το ελληνικό Ίντερνετ μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της εμπειρίας της λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής, από την οπτική γωνία ενός ψύχραιμου και καλά ενημερωμένου γενικώς σε ιατρικά θέματα ασθενούς. Και πιστεύω με αρκετή δόση χιούμορ και αισιοδοξίας... Το σημαντικότερο απ'όλα πριν τη διενέργεια οποιασδήποτε ιατρικής πράξης είναι η εμπιστοσύνη στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που θα την εκτελέσουν. Και την εμπιστοσύνη αυτή εγώ την είχα και την έχω, και ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου όλο το προσωπικό της Α΄Χειρουργικής Κλινικής του Ν.Ε.Ε.Σ.-Κοργιαλένειο Μπενάκειο στην Αθήνα για την ΑΡΙΣΤΗ φροντίδα της υγείας μου κατά τη διάρκεια των 2 εβδομάδων παραμονής μου στο νοσοκομείο. Τη Δευτέρα φεύγω... θα μου λείψετε! Δεν κάνω πλάκα! Να είστε πάντα καλά να προσφέρετε τις υπηρεσίες σας στους ασθενείς με επιστημονική αρτιότητα, ανθρωπιά και... αστείρευτο χιούμορ. Είστε ΗΡΩΕΣ και ΗΡΩΙΔΕΣ για αυτά που κάνετε, με τα ελάχιστα μέσα που σας διαθέτει το ελληνικό κράτος....

Από τις αρχές του καλοκαιριού 2017 είχα προοδευτικά αυξανόμενο πόνο στην πλάτη και στο "στέρνο" (ακριβώς στη μέση του στήθους). Μέσα Αυγούστου πλέον υπέφερα και πήγα στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Κεφαλονιάς, στο ορθοπαιδικό τμήμα: επειδή έχω σπονδυλοδεσία από θωρακική έως και ισχιακή μοίρα της σπονδυλικής στήλης για δυο κατάγματα στην οσφυική, λογικό μου φαινόταν να αποδώσω τις ενοχλήσεις εκεί. Πόνο 24/7 έχω από το 1999 που έκανα τη σπονδυλοδεσία οπότε έχω ισχυρό κατώφλι αντοχής στον πόνο. Επίσης έχω "υπέδαφος" για να αποδίδω οτιδήποτε περιλαμβάνει "πόνους στην πλάτη" ως σύμπτωμα - π.χ. κύστες στις ωοθήκες - στη σπονδυλοδεσία. "Μπερδεύεται" η εικόνα του πόνου, και οι "αντανακλάσεις" που κάνει. Ο ειδικευόμενος ορθοπαιδικός - νάναι καλά ο άνθρωπος! - μου λέει "ας κάνουμε και έναν υπέρηχο άνω κοιλίας να δούμε μήπως είναι χολή". "Βλακείες" σκέφτηκα εγώ, σιγά μην είναι χολή. Τα πάντα έτρωγα, χωρίς πόνο καούρες κλπ. ενοχλήσεις. Έτοιμη ήμουν να μην τον κάνω τον υπέρηχο, επειδή βαριόμουν να περιμένω να έρθει η σειρά μου. Όμως αν δεν τον έκανα, τι θα έλεγα στους γιατρούς την επόμενη μέρα που θα συνεχίζαμε την έρευνα; Κάνω λοιπόν την εξέταση, δείχνει δυο πέτρες και λάσπη στη χοληδόχο κύστη (διάνα ο ειδικευόμενος), και η χειρουργός συνέστησε αφαίρεση. Όμως είμαι "ειδική περίπτωση" λόγω άλλου ιατρικού θέματος: εκτός από δομοστατικό σύστημα μέσα μου, έχω και υδραυλικό. Το ατύχημα του 99 κατόπιν σοβαρής επιπλοκής (που αντιμετωπίστηκε όμως επιτυχώς τότε από τους νευροχειρουργούς του Ασκληπιείου Βούλας, να είναι καλά οι άνθρωποι) με έχει αφήσει και με μια βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού από τον εγκέφαλο προς την περιτοναϊκή κοιλότητα. Δεν μου έχει δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα στα 18 χρόνια που την έχω. Όμως δεν επιτρέπεται καμία χειρουργική πράξη πάνω μου σε νοσοκομείο χωρίς Ν/Χ τμήμα. Οπότε το νοσοκομείο της Κεφαλονιάς εκ των πραγμάτων απορρίπτεται, και έπρεπε να αναζητήσω λύση σε Νοσοκομείο Τριτοβάθμιας Φροντίδας. Κατόπιν έρευνας, καταλήγω στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός με χειρουργό τον εξαιρετικό γιατρό και άνθρωπο κ. Ε. Κρητικό. Το χειρουργείο έχει προγραμματιστεί για τις 17 Οκτωβρίου 2017, με εισαγωγή την προηγουμένη προκειμένου να γίνει ο προεγχειρητικός έλεγχος. Όλα πήγαν καλά και το πρωί της 17ης είμαι κεφάτη και έτοιμη για τη λαπαροσκόπηση, έχοντας ενημερωθεί από έγκυρα σάιτ του Διαδικτύου ότι πρόκειται για απλή διαδικασία: μπαίνει ο ασθενής την προηγουμένη της επέμβασης και φεύγει την επομένη, και σε μια βδομάδα μπορεί να επιστρέψει στη δουλειά του (όποιος αμφιβάλει ότι αυτή είναι η εικόνα της διαδικασίας που επικρατεί στο ελληνικό Ίντερνετ, ας κάνει μια αναζήτηση με λέξεις-κλειδιά "λαπαρασκόπηση" και "χολή" για να το διαπιστώσει και μόνος του. Ενδεικτικά, δείτε τους τίτλους και μόνο εδώ και πείτε μου αν φταίω εγώ που μπήκα στο νοσοκομείο με ψυχολογία "τουρίστριας"!) . Με πάνε στο χειρουργείο, καλαμπούρι με τον αναισθησιολόγο, μου εξηγούν ότι η μάσκα είναι για οξυγόνο και η αναισθησία γίνεται μέσω της φλέβας, νιώθω τη γλυκιά χαλάρωση καθώς βγαίνεις νοκάουτ και ξυπνάω μετά την επέμβαση, με τρεις αυτοκόλλητες γάζες και ένα σακουλάκι παροχέτευσης στην κοιλιά μου.

Και μια σέλφι στο θάλαμο... ταλαιπωρία, αλλά με χαμόγελο :)

Στο δωμάτιό μου πλέον, έρχονται φίλοι επίσκεψη, χαρά εγώ, όλα καλά, αύριο μεθαύριο θα βγω σκέφτομαι, εύκολο ήταν.... μέχρι που κατά τις 9 το βράδυ αρχίζει ο

Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τέτοιον πόνο: και δεν είμαι άτομο που να μην έχει εξοικειωθεί με τον πόνο. Χρόνιο πόνο: 18 χρόνια δυο βέργες από 30 εκ. η κάθε μια και 10 βίδες στη σπονδυλική στήλη. Όχι απλά τον αντέχω: γέννησα το δεύτερο παιδί μου ΜΕΤΑ το ατύχημα... μαστορεύω, κουβαλάω, σηκώνω και γενικά δε μασάω σε δουλειές γυναικείες και αντρικές... με τα τραύματα αυτά έχω ταξιδέψει σε τρεις ηπείρους... γιαυτό ένιωσα πάρα μα πάρα πολύ άσχημα όταν αναγκάστηκα να χτυπάω το κουδούνι των νοσηλευτών και να τους εκλιπαρώ να με βοηθήσουν γιατί νιώθω πως θα ξεκολλήσει ο ώμος μου!!!! (τι δουλειά έχει ο ώμος με τη χολή; Διαβάστε εδώ και θα μάθετε. Γενικώς με τη λαπαροσκόπηση "σε φουσκώνουν" με αέρα από τη μια τρύπα για να δημιουργηθεί οπτικό πεδίο στην κοιλιά προκειμένου να εκτελέσουν τις χειρουργικές πράξεις... και όταν μετά "ξεφουσκώνεις", ο πόνος μπορεί να χτυπήσει σε διάφορες μεριές). Επιπλέον, πόνοι έντονοι σε όλη την κοιλιά. "Βαθιές ανάσες" η συμβουλή των γιατρών. Τι βαθιές ανάσες μου λέτε, εδώ δεν μπορώ να ανασάνω period! Ωστόσο με τις ενδοφλέβιες παυσίπονες, και ενίοτε με επιπλέον ενέσεις, αντιμετώπισα τους έντονους πόνους: είτε λαπαροσκοπικά, είτε με ανοιχτή τομή 20 εκ., αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσα στρώματα (δέρμα, μύες, λίπος, όργανα κλπ.) πρέπει να τρυπηθούν για να φτάσει ο χειρουργός στη χοληδόχο κύστη. Και ο πόνος αυτός έχει ονοματεπώνυμο: σπλαχνικός πόνος. Μου το εξήγησε η ειδικευόμενη την τρίτη μέρα: δεν είμαι δειλή. Απλά ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που δυσκολεύονται να τον διαχειριστούν. Το ότι είμαι ακόμα στο νοσοκομείο όμως κι ας έχει περάσει η τρίτη μέρα μετά την επέμβαση, δεν οφείλεται φυσικά στον πόνο! Είναι επειδή έχω εμφανίσει μια επιπλοκή, που ονομάζεται

Τη δεύτερη μέρα μετά το χειρουργείο, μπαίνει ο χειρουργός το πρωί στο θάλαμο, κοιτάζει το σακουλάκι της παροχέτευσης, μουρμουρίζει "δεν μ'αρέσει αυτό" και φεύγει. Δεν ήμουν σε θέση να κρίνω τι ήταν αυτό που δεν του άρεσε, πονούσα ακόμα πολύ, δεν έδωσα σημασία. Την τρίτη μέρα ξαναέρχεται ο χειρουργός, κοιτάζει το σακουλάκι, μουρμουρίζει "χολόρροια" και φεύγει. Πλέον έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει... στο μεταξύ ο χειρουργός-σίφουνας έχει ήδη φύγει από το δωμάτιο.

Η πρώτη αναζήτηση που έκανα στο Ίντερνετ με οδήγησε σε τρομακτικά σενάρια οπότε το έκλεισα επιτόπου, και σκέφτηκα να επικοινωνήσω μέσω μέιλ με το δίκτυο γιατρών που έχω γνωρίσει τα τελευταία χρόνια μέσα από διάφορες οικογενειακές περιπέτειες υγείας. Μαθαίνω λοιπόν ότι πρόκειται για συχνό φαινόμενο να συνεχίζει να παροχετεύεται υγρό από την κοιλιά στο σακουλάκι κι ας έχουν περάσει τρεις μέρες από την επέμβαση, και ότι το σημαντικό είναι να παραμένουν μικρές οι 24ωρες ποσότητες του υγρού (μικρότερες από 100 ml). Συμβιβάζομαι με το γεγονός ότι πρέπει να παραμείνω μερικές μέρες ακόμα στο νοσοκομείο για παρακολούθηση. Από τα 100 πέφτει στα 60 και μετά στα 30 cc το υγρό, και τη Δευτέρα 23/10 έχω ετοιμαστεί ψυχολογικά για αναχώρηση. Μέχρι που μπαίνει ο γιατρός και μου ανακοινώνει ότι θα μείνω ακόμα λίγες μέρες. Και φεύγει.

Αυτό ήταν: κατέρρευσα. Προφανώς κάτι τους ανησυχούσε... και ήμουν στα μαύρα σκοτάδια. Σχεδόν κλαίγοντας πήγα στο γραφείο των νοσηλευτών και ανακοίνωσα:
"Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει, δεν ξέρω γιατί δεν μου εξηγεί ο κ. Κρητικός το λόγο που πρέπει να μείνω κι άλλο στο νοσοκομείο, εγώ έχω ανάγκη ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. Πάω κάτω για καφέ. Και θα ανάψω και ένα τσιγάρο, αν και ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να το καπνίσω"
"Καλά θα κάνετε. Το τελευταίο με το τσιγάρο, ούτε καν το ακούσαμε"

 Λίγο αφότου επέστρεψα στο δωμάτιο, ήρθε το επιτελείο των ειδικευόμενων για να μου εξηγήσουν τι συμβαίνει. Ξεκίνησαν μιλώντας για μια απλή και ανώδυνη χειρουργική διαδικασία που ίσως χρειαστεί, αλλά "θέλουμε να την αποφύγουμε και γιαυτό σας κρατάμε".

"ERCP," τους απαντώ εγώ.
"Α, τη γνωρίζετε. Επειδή όμως έχει μια μικρή πιθανότητα επιπλοκών, όπως παγκρεατίτιδα, θα κάνουμε τα πάντα για να την αποφύγουμε"
"Θα μου βάλετε stent; Πλαστικό φαντάζομαι!"
"Γιατρός είστε;"

Πού να φανταστούν ότι την ERCP την ήξερα πολύ καλά, αφού η μητέρα μου είχε κάνει 7 φορές - με επιτυχία και χωρίς επιπλοκές - για άλλο πρόβλημα. Ήταν μια διαδικασία που δεν τη φοβόμουν καθόλου, αλλά ούτε φυσικά την ήθελα!

Στη συνέχεια είδα και τον Κρητικό και τον ρώτησα αν θα χρειαστώ ERCP. "Ποιος σου είπε για ERCP"; με ρώτησε. Φυσικά δεν "έδωσα" τους ειδικευόμενους, ούτε τον γενικό χειρουργό άλλου νοσοκομείου που έκαναν το πολύ απλό και αυτονόητο: να μου εξηγήσουν τι συμβαίνει και τι να περιμένω. Είμαι σε θέση να διαχειριστώ πιθανά ενδεχόμενα. Δεν μπορώ να διαχειριστώ την άγνοια! Τα βρήκαμε όμως με τον κ. Κρητικό, και μου είπε πως όποια άλλη απορία έχω να ρωτάω τον ίδιο και όχι άλλους. Το εφάρμοσα αυτό στη συνέχεια, πετυχαίνοντάς τον πάντα στη μέση της διαδρομής από το κρεβάτι μου  προς την πόρτα του θαλάμου. Ωστόσο, οφείλω να πω ότι πάντα γύριζε για να μου απαντήσει. Επίσης, μου εξήγησε ότι ένας επιπλέον λόγος που με κρατάνε είναι επειδή ακριβώς η βαλβίδα που έχω στο κεφάλι παροχετεύει στην ίδια κοιλότητα: αν και είναι από την άλλη μεριά, και δεν υπάρχει περίπτωση ανάστροφης ροής, καλύτερα να "στεγνώσει" το σακουλάκι πριν βγω από το νοσοκομείο.

Μετά λοιπόν από αυτές τις εξηγήσεις, και νιώθοντας πολύ καλύτερα στο θέμα πόνου και διάθεσης, ένα έμενε: να στήσω το γραφείο μου :-)))))))

Όλη την εβδομάδα που πέρασε λοιπόν ασχολούμαι δημιουργικά και παραγωγικά με δουλειές στον υπολογιστή... με διάβασμα βιβλίων... με προσφορά βοήθειας και αλληλεγγύης στους συν-ασθενείς μου και τους συνοδούς τους... και είμαι μια χαρά από διάθεση και αισιοδοξία. Είναι όμως έτσι οι περισσότεροι ασθενείς στα νοσοκομεία; Όοοοοοοχι. Γιατί υπάρχει ένα τεράστιο φράγμα μεταξύ του ασθενούς και της παραγωγικής/ευχάριστης/αισιόδοξης χρήσης του ελεύθερου χρόνου. Και αυτό το φράγμα λέγεται


Ο 247 πρέπει νά'ναι ο μοναδικός θάλαμος σε ολόκληρη την πτέρυγα της Α' Χειρουργικής στον οποίο για δυο εβδομάδες δεν μπήκε τηλεόραση για ούτε ένα δευτερόλεπτο (ήμουν τυχερή βέβαια που μου έτυχαν συγκάτοικοι μη-τηλεορασόπληκτοι). Αδυνατώ να καταλάβω ποια ακριβώς απόλαυση νιώθουν οι ασθενείς που είναι καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι (ή και περιπατητικοί, όπως ήμουν εγώ από τη δεύτερη βδομάδα) με το να έχουν μια οθόνη - μικρή μάλιστα, σε σχέση με την απόσταση από το κρεβάτι τους - να φλυαρεί ακατάσχετα όλη μέρα για άσχετα, ανούσια και ενίοτε καταθλιπτικά πράγματα. Ποια εναλλακτική έχουν;

1) Να διαβάσουν βιβλία (τέλειωσα ένα, προχώρησα αρκετά άλλο ένα)

2) Να ασχοληθούν δημιουργικά με λάπτοπ, τάμπλετ, κινητό (δλδ καλό το Facebook, αλλά όχι μόνο αυτό). Να ανοίξουν ένα μπλογκ καληώρα, τζάμπα είναι, και να κάνουν ψυχοθεραπεία γράφοντας τις σκέψεις τους. Αν οι σκέψεις αυτές αφορούν κι άλλους - αν μπορούν να συγκινήσουν, να ενημερώσουν, να εμπνεύσουν - ακόμα καλύτερα.

3) Για τους πιο "ψαγμένους" επιστημονικά: Wikidata. Να μεταφράσουν ετικέτες και περιγραφές των 35.000.000 και βάλε "αντικειμένων δεδομένων" που υπάρχουν εκεί μέσα για κάθε θέμα που μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Είναι εύκολο, είναι ευχάριστο, είναι εξαιρετικά ωφέλιμο για την κοινωνία της ανοικτής γνώσης.  Έκανα 200 εγγραφές τις τελευταίες 3 μέρες σε ιατρική ορολογία. Όποιος ενδιαφέρεται και δεν ξέρει πώς, ας μου στείλει μήνυμα και με χαρά θα τον κατευθύνω.

4) Να αφουγκραστεί τις ανάγκες του ανθρώπου στο διπλανό κρεβάτι και να του προσφέρει βοήθεια. Θέλει κουβέντα; Χρειάζεται βοήθεια να φάει ή να εξυπηρετηθεί στην ανάγκη του; Υπάρχουν μεν οι νοσηλευτές για τέτοιες ανάγκες των ασυνόδευτων ασθενών, όμως κι αυτοί/αυτές τρέχουν και δε φτάνουν. Κάνουμε κι εμείς ό,τι μπορούμε για το συνάνθρωπο, για να είναι εκείνες ελεύθερες να κάνουν τις νοσηλευτικές πράξεις τους. Δουλεύουν με υπεράνθρωπο ζήλο και απίστευτες αντοχές, σε ένα σύστημα που δεν τους παρέχει καν τα βασικά. Αξίζουν το σεβασμό μας.

Και αν νομίζετε πως αρκετά ταλαιπωρήθηκα και καιρός να χαρώ την αναρρωτική που θα έχω βγαίνοντας από το νοσοκομείο... δεν πρόλαβα να βγω και "έσκασε" ήδη το επόμενο πρόβλημα υγείας στην οικογένεια. Και από αύριο θα τρέχω για τον πατέρα μου, ευτυχώς για θέμα που θέλω να πιστεύω ότι θα λυθεί σχετικά εύκολα. Αυτή είναι η ζωή: στρωμένη με ρόδα. Όχι ροδοπέταλα: ΡΟΔΑ. Δεχόμαστε και τα αγκάθια, για να απολαμβάνουμε περισσότερο τα πέταλα:)

Το ότι ταλαιπωρήθηκα εγώ με τη λαπαροσκόπηση δε σημαίνει ότι ΟΛΟΙ ταλαιπωρούνται! Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας βρέθηκα να περιμένω το ασανσέρ μαζί με μια κυρία που κουβέντιαζε με τη μητέρα της, και άκουσα τις λέξεις "λαπαροσκόπηση" και "χολή". Πήρα το θάρρος και τη ρώτησα, ήταν στην ίδια κλινική με μένα, ακμαιότατη φαινόταν, τη ρωτάω πότε θα μπει στο χειρουργείο και μου απαντάει "Τώωωρα; Χτες το έκανα. Σήμερα βγαίνω". Πώς ήμουν εγώ τη δεύτερη μέρα μετά το χειρουργείο; Καμία σχέση! Ιδού λοιπόν που υπάρχουν άνθρωποι που όντως περνάνε "αέρα" τη λαπαροσκοπική επέμβαση. Αν τυχόν διαβάζετε την ανάρτηση αυτή επειδή σας βγήκε στο "γκουγκλάρισμα" και θα μπείτε προσεχώς για λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, σας εύχομαι ΟΛΟΨΥΧΑ η εμπειρία σας να είναι όπως της κυρίας στο ασανσέρ. Αν ταλαιπωρηθείτε, να σας πω κι εγώ την εντελώς εκνευριστική, αλλά σοφή, κουβέντα που αρμόζει: ΥΠΟΜΟΝΗ. Περνάει:)