Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Language and politics: my takeaways from Celtic Knot 2017

 Early July... I arrive in the UK after yet another heat wave in Greece, wearing a tank top and sunglasses. I had to run to catch the train from Manchester airport to Edinburgh and managed to hop on in the nick of time. Looking around me and out the window, I observe people wearing winter jackets, scarves and sweaters. Strange, I thought, as the cold hadn't really set in: a two-hour flight delay and the agony to make it on that train were more than enough to keep me feeling warm. Soon enough though, I put away my sunglasses, and put on a jacket to adjust to the cloudy and cold weather. This is crazy, I thought. It's JULY!!!.

The next evening I was at the University of Edinburgh's Library bar, joining the other delegates for a casual meet-up before the Celtic Knot Wikipedia Language conference got under way the next day. I introduce myself as Mina from Kefalonia, Greece; the group, who were already engaged in lively discussion about their native languages, responded with "Hi Mina. What's the story?"

I was soon to learn about the perils of people who identified as Welsh and Scottish in performing the self-evident: using their language and culture without being criticised or persecuted. I felt as if a window had been opened to a world I had never known, or even contemplated, until that moment. I could never have imagined that children were humiliatingly punished  for speaking Welsh among each other... in the seventies! In the UK! Of all ages... and of all places! So they were probably expecting a nasty tale of how Kefalonians were mistreated by the central government for using their local dialect. Not the case... in Kefalonia, as in all regions of Greece, we have a single language: modern Greek. The dialect and accent vary greatly from place to place, but that's about it. In Kefalonia it so happens that we have many Italian words in our local dialect, due to centuries of Venetian rule when most of Greece was under Turkish occupation. But a Greek from Kefalonia will perfectly understand a Greek from Crete (and so on)... though it is highly likely that if you have two Kefalonians (or Cretans etc.) casually chattering away with one another, a Greek-speaking individual from a different region will most likely have difficulty keeping up with the conversation, and will eventually need a bit of translation!

Soon enough I start talking about my own projects as a Computer Science teacher in Kefalonia. My newly met Welsh friends showed interest in our Wild Flora project, so I passed over my smartphone for them to peruse the app we had developed in class. A few minutes later, I was reprimanded: "the app is in English! Why isn't it in Greek?" They only calmed down after I explained that we made the app in English first for it to be used by Israeli schools interested in exploring Mediterranean  biodiversity, and that the Greek app would follow soon. "OK you're excused... but only because you're using English as a means to an end!" That was more than enough to make me feel perfectly at home among this passionate bunch.

During the conference I was to soak in more and more passion for a whole lot of languages I knew very little or nothing about: Gaelic in Scotland... Basque and Catalan in Spain... a handful of different flavours of Sami in Norway... and their Wikipedias. Turns out that there are Wikipedia versions for many more languages than we normally encounter in our travels. The only such case I was familiar with was Pontic Greek, spoken by Greeks who used to live in the Black Sea area, and with its own Wikipedia, albeit not yet having reached the 500-article mark. It was astounding to learn that Catalan was the second Wikipedia to be created, right after English Wikipedia. That Welsh Wikipedia has almost 100,000 articles. That Scotland has not one, but two Wikimedians in Residence: one at the National Library of Scotland and another at the University of Edinburgh. The drive behind the individuals volunteering and working to keep the essence of their identity alive and kicking, is amazing.

But my trip to Edinburgh wasn't all about language: it was my second visit to this magical place and I managed to get in a good deal of sightseeing, mostly by wandering through the Old Town and climbing all the way up to Calton Hill (such amazing contrast: dramatic yet serene). Whenever I travel abroad I'm always curious to catch on to Greek being spoken on the streets, and there was quite a lot of it: not so much as in Manchester, but Greeks are there. Greeks are everywhere actually, after the EU-imposed crisis started to tear apart my country in 2010, and well-educated Greek professionals started abandoning their homeland by the thousands, in seek of a better future.

The National Monument of Scotland: built to resemble my country's iconic Parthenon. Left unfinished for nearly two centuries. Nicknamed "Scotland's Disgrace". I find it beautiful:)


Walking around a town at 55 degrees latitude in July, donned in winter clothing, was surreal. Even though my stay in Edinburgh lasted merely 48 hours, I caught myself thinking "this is paranoid. I don't know what to call this, but it is definitely NOT July". That's how a Greek feels in UK weather, especially in the summer: anything but normal. I came to actually appreciate our heatwaves: they are insanely uncomfortable, but hey, they feel normal. And feeling normal is important. So, imagine a Greek who has left his country not by will, but by need. Because the unemployment rate is so high that even if he does manage to put his painstakingly-earned Ph.D. to use, he will be receiving a salary that Western Europeans would laugh at. I was explaining this to a Welsh delegate during the Celtic Knot lunch break... "so then you have a brain drain going on", he concluded. I stopped to think for a minute, and replied "No. You can't call it that. You would say it's a brain drain if there weren't enough professionals to fill the vacant job positions. There are no job positions for professionals in Greece. Greek education is public and free from Kindergarten to University. A Medical School graduate will nowadays most likely seek employment in Germany or the UK. So the German or British state will have acquired a doctor without spending a single pound on educating her; her education was paid for by the Greek state. Which is supposedly the culprit in the supposed Greek bailout. In which money wasn't donated to us; it was lent to us at criminal interest rates. It's lose-lose for us, win-win for the EU".

Which brings me to "language and politics". One thing I was surprised to discover at Celtic Knot was how fond of the European Union most of the British delegates were (pardon me my dear Welsh, Scottish and Irish friends for any derogatory connotations in "British": using the term merely for convenience:-). The EU supports indigenous language and culture via its various funding programmes, so it can hardly be viewed by them as hostile. The United Kingdom, on the other hand - and its violent assimilation of everything Welsh, Irish and Scottish into a single British culture - can.

So there you have it: two flip sides of the same coin. The EU as a vehicle to promoting language and cultural diversity. The same EU financially crushing a member-state and reaping 500,000 of its state-educated native professionals in seven years. The UK as a vehicle to employment and dignity for thousands of Greek professionals. The same UK crushing the indigenous language and culture of three of its countries, and forcing thousands of natives to use English to conduct their daily business.

Epilogue?

What better way to close a post about a Wikipedia conference... than a Wikipedia edit. Wikipedia in the synecdoche sense, anyway... so here is my first ever contribution to English Wikiquote:

'There's no such thing as dead languages, only dormant minds.' 

By the Catalan novelist Carlos Ruiz Zafón.

And to elaborate on the political aspects: they WANT our minds in a constant dormant state. They, as in "the system" and its greedy, all-assimilating accessories. Perhaps awareness of the workings of assimilation in the cultural/language domain, can lead to better understanding of how the same methods work in other capacities. Employment-driven migration, for instance. Wouldn't it be great if the Wikimedia projects were explored as a tool to tackle both? Just food for thought...

Many thanks to Ewan McAndrew for inviting me to present at the Celtic Knot Wikipedia language conference, after the enthusiastic comment I left on a University of Edinburgh "thinking out loud" page soon after my first visit to Edinburgh in March 2017. Susan, Jason, Duncan, Robin, Dafydd et al... it was great to meet you. John, it was great to see you again. And as suggested by Duncan... here's to the next Wikipedia Language Conference being held in Kefalonia. We may not have the mystery, drama and medieval charm of Edinburgh... but I promise you, our July weather is much more enjoyable :)

Mina Theofilatou
Computer Science Teacher
Wikimedian (User:Saintfevrier)
Kefalonia, Greece


Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Η παγίδα των "γαμάτων"

Την ανάρτηση αυτή την οφείλω σε πολύ αγαπημένο πρόσωπο που "μου άνοιξε τα μάτια" σε μια παγίδα που εκτυλίχθηκε πρόσφατα με αφορμή την ημέρα Gay Pride. Είχα σκοπό να γράψω στο Facebook αλλά επειδή θα έβγαινε "σεντόνι" προτίμησα να μοιραστώ τις σκέψεις μου εδώ, και όποιος ενδιαφέρεται και έχει την υπομονή τις διαβάζει.

Κυκλοφόρησε με αφορμή το Gay Pride μια παλιά συνέντευξη του κ. Σιμαρδάνη στην οποία δήλωνε  πως ο ίδιος δεν νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί την σεξουαλική του ταυτότητα δηλώνοντας περήφανος για αυτή. Σε πρώτη ανάγνωση, πολύ καλά κάνει! Αξιοπρεπέστατος, ζει τη ζωή του, χαίρεται για τις επιλογές του, δεν νιώθει διαφορετικός ή καταπιεσμένος ή στιγματισμένος από αυτές. Σωστά;

Έτσι την πάτησα κι εγώ... "μα πόσο σωστός! Και τι ανάγκη τις έχουμε εκείνες τις "μέρες της γυναίκας, του παιδιού, του πρόσφυγα κ.ο.κ".... κάθε μέρα είναι η μέρα για όλους!!!"

ΣΕ ΕΝΑΝ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ, ΝΑΙ. Σ'ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ, ΟΧΙ.

Πάμε τώρα σε μια άλλη "μέρα": την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών η οποία δεν πολυακούγεται, αλλά γιορτάζεται τέλος πάντων κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Ακολουθεί ένας μονόλογός μου, σε μια υποθετική συνέντευξη που θα μου έπαιρνε κάποιος με αφορμή τη μέρα εκείνη:

"Εγώ από το 2007 και μετά έχω κάνει εργασίες με τους μαθητές μου που έχουν παρουσιαστεί σε Πανεπιστήμια και Συνέδρια σε όλο τον κόσμο. Το 2007 παρουσιάσαμε στο ΙΤΕ/ΕΙΧΗΜΥΘ στην Πανεπιστημιούπολη Πατρών. Το  2010, τη χρονιά που ξεκίνησε η κρίση δηλαδή, ήμασταν το μοναδικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που παρουσίαζε εργασία σε εθνικό συνέδριο για τις ΑΠΕ* υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το 2011 η αφίσα μου για το έργο του σχολείου μας στη Βικιπαίδεια πήρα το πρώτο βραβείο σε Ευρωπαϊκό Συνέδριο καθηγητών STEM** στις Βρυξέλλες. Τον ίδιο χρόνο παρουσίασα Wikipedia workshop σε συνέδριο εκπαιδευτικών στην Πράγα. Δεκέμβρη του 2011 προσκλήθηκα σε φεστιβάλ STEM στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και παρουσίασα με τους μαθητές μου εργασία για τις ανοιχτές τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Το 2012 έγραψα 3 άρθρα για την εσπερινή εκπαίδευση σε τοπικά και ευρωπαϊκά μέσα και πήρα το εθνικό βραβείο δημοσιογραφίας για  το "Ευρωπαϊκό Έτος Ενεργούς Γήρανσης και Αλληλεγγύης μεταξύ των Γενεών" σε τελετή στο Μουσείο Μπενάκη. Το 2014 πήραμε το 3ο βραβείο σε μαθητικό συνέδριο με το βίντεο που φτιάξαμε με θέμα τη σχέση Σωματιδιακής Φυσικής και Φιλοσοφίας. Το 2015 πήγα υπότροφος σε συνέδριο στο Μεξικό σε αναγνώριση της δουλειάς που έχω κάνει ως εκπαιδευτικός στα εγχειρήματα Wikimedia και για τον ίδιο λόγο βρέθηκα στην Ιταλία το 2016 και πάλι με υποτροφία. Σε λιγότερο από ένα μήνα θα παρουσιάσω τη δουλειά μας σε συνέδριο στο Εδιμβούργο...."

(όλα αλήθεια είναι. Αναζητήστε το προφίλ μου στο LinkedIn για να μη βάζω συνδέσμους σε κάθε πρόταση).


Αν με ρωτούσαν όμως ποιες ήταν οι συνθήκες που με βοήθησαν στο να τα καταφέρω όλα αυτά και ήμουν ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους άλλους, θα συνέχιζα ως εξής:


Έτυχε να μεγαλώσω στη "μέκκα" του δυτικού κόσμου οπότε η ευχέρεια σε δυο γλώσσες ήταν κάτι για το οποίο δεν αγωνίστηκα: ήρθε φυσικά και αναπόφευκτα και με βοήθησε αφάνταστα στη διεθνή μου πορεία. Είμαι πληροφορικός σε μικρή σχολική μονάδα που σημαίνει α) η προετοιμασία μαθήματος για τμήματα 10 κατά μέσο όρο μαθητών είναι πολύ πιο εύκολη διαδικασία και παίρνει λιγότερο χρόνο, όπως και β) η διόρθωση γραπτών στο μάθημα της πληροφορικής είναι επίσης πολύ πιο γρήγορη από τη διόρθωση π.χ. μιας έκθεσης, διαδικασία που έχω ακούσει από φίλους ότι μπορεί να διαρκέσει και μια ώρα. Άρα ένας φιλόλογος σε μεγάλο σχολείο με τμήματα "τριαντάρια" έχει πολύ περισσότερη δουλειά να κάνει στο σπίτι και αν είναι ευσυνείδητος και εργατικός πιθανότατα δεν θα του περισσέψει χρόνος για εργασίες και συνέδρια. Το δε ωράριό μου στο Εσπερινό σχολείο είναι 6-9:15 το βράδυ, κατά πολύ μικρότερο από το ωράριο του ημερήσιου. Μένω σε μικρή επαρχιακή πόλη όπου οι αποστάσεις είναι μικρές και το σχολείο όπου εργάζομαι απέχει 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μου, άρα δεν χάνω χρόνο και ενέργεια (και χρήμα εντέλει) σε μετακινήσεις όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου. 

Έχω το δικαίωμα να προβάλλω τον εαυτό μου λέγοντας "Να, ορίστε όλοι εσείς που φωνάζετε για την κρίση και για τον αντίκτυπό της στην εκπαίδευση, δείτε τι κατάφερα εγώ όλα αυτά τα χρόνια που εσείς κλαίγεστε";;;.

Κατηγορηματικά ΟΧΙ.


Οι "γαμάτοι" των γκέι... οι "γαμάτοι" εκπαιδευτικοί... οι "γαμάτοι" γενικώς καλά κάνουν και είναι γαμάτοι, αλλά όταν μιλάνε δημόσια ας έχουν στην άκρη του μυαλού τους ότι ίσως και άθελά τους στήνουν παγίδες που βολεύουν μια χαρά το σύστημα και ενισχύουν το πανταχού παρόν φαινόμενο του κανιβαλισμού (σε επόμενη ανάρτηση αυτό). Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι πατάνε πάνω σε σίγουρο έδαφος το οποίο στρώθηκε από αγώνες, αιματηρούς συχνά, των προγενέστερών τους: εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια πολύ καλή τοποθέτηση που ενστερνίζομαι απόλυτα. 

Και το ηθικό δίδαγμα: Ζήστε γαμάτα! Αλλά μην ξεχνάτε ότι κάποιοι πριν από σας γαμήθηκαν για να είστε εσείς γαμάτοι...

*ΑΠΕ = Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας
**STEM = Science Technology Engineering Mathematics, τουτέστιν Φυσικές Επιστήμες - Τεχνολογία - Επιστήμη Μηχανικού - Μαθηματικά



Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Περί ηλεκτρονικής απογραφής εξοπλισμού ΤΠΕ σχολικών μονάδων

Στις 18 Μαΐου 2017 λάβαμε στο σχολείο μας σε ηλεκτρονική μορφή αυτήν εδώ την επιστολή από το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ:


Πρόκειται για έγγραφο με θέμα την "ηλεκτρονική απογραφή εξοπλισμού ΤΠΕ σχολικών μονάδων και μονάδων υποστήριξης της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και επικαιροποίηση καταχωρήσεων", με βαθμό προτεραιότητας "ΕΠΕΙΓΟΝ". Ως πληροφορικός του σχολείου ανέλαβα τη διερεύνηση του θέματος, με πρώτο βήμα φυσικά την επίσκεψη στη σελίδα http://inventory.sch.gr: στον ιστότοπο αυτό είχα καταχωρίσει το 2015 όλο τον εξοπλισμό ΤΠΕ της μονάδας κατόπιν του τότε σχετικού εγγράφου, φροντίζοντας να γίνουν σωστά όλες οι απαραίτητες ενέργειες και να επικυρωθεί η απογραφή.  Επισκέπτομαι την προαναφερθείσα σελίδα και αντικρύζω την εικόνα αυτή:

 

Στην κάτω αριστερά γωνία διακρίνω το λογότυπο του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ, ενώ δίπλα διαβάζω ότι η εφαρμογή αναπτύχθηκε από επιχειρησιακό πρόγραμμα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ.

Να αναφέρω εδώ ότι το 2016 δεν λάβαμε σχετικό έγγραφο για απογραφή στο inventory.sch.gr... λάβαμε όμως πρόσκληση να καταγράψουμε τις ανάγκες της μονάδας σε εξοπλισμό ΤΠΕ στην πλατφόρμα Edulabs. Κατέδειξα την εμπειρία του σχολείου σε ψηφιακές εκπαιδευτικές πρακτικές και δράσεις - κάτι που δεν ήταν δύσκολο άλλωστε -  και υπέβαλα την αίτηση, για να μάθω μερικούς μήνες αργότερα ότι εγκρίθηκαν μόλις 121 από σύνολο 5.500 αιτήσεων (ανάμεσα στις οποίες δεν ήταν το δικό μας σχολείο).

Κατόπιν της περιγραφής αυτής, και δεδομένου του επείγοντος του θέματος, κοινοποιώ δημοσίως την άρνησή μου να προχωρήσω σε οποιαδήποτε νέα ενέργεια απογραφής του εξοπλισμού ΤΠΕ της σχολικής μονάδας μας, με βάση το παρακάτω σκεπτικό:

1) Δεν είμαι υπάλληλος ούτε του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, ούτε του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων,  οπότε θεωρώ ότι το εν λόγω θέμα δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά μου. Αν ωστόσο επιμένετε ότι αποτελεί υποχρεώσή μου η συμμόρφωση με την εντολή του εγγράφου, θα δεχτώ αν και εφόσον μου εξηγήσετε  

  • την εκπαιδευτική και πρακτική σκοπιμότητα των συνεχών αλλαγών του τίτλου του εν λόγω Υπουργείου (και του συνεπαγόμενου κόστους σε αλλαγή πινακίδων, σφραγίδων, επιστολόχαρτων κλπ.)  
  • αν το Υπουργείο Παιδείας - με τα εκάστοτε συνοδευτικά σκέλη του τίτλου του - υποχρεούται να ελέγχει τους συνδέσμους κλπ που περιλαμβάνονται στα έγγραφα που αποστέλλει, προκειμένου να διαπιστώσει αν έχουν παραμείνει ίχνη των συνοδευτικών σκελών των προηγούμενων τίτλων του. Στην περίπτωση που διαπιστώνει ότι υπάρχουν λάθη και/ή παραλείψεις, υποχρεούται να τα διορθώνει;
2) Από το 2015 μέχρι τούδε δεν έχει σημειωθεί καμία απολύτως μεταβολή στον εξοπλισμό ΤΠΕ του σχολείου μας. Και πώς να σημειωθεί άλλωστε, αφού: α) χρήματα για την αγορά νέου εξοπλισμού δεν υπάρχουν β) η πιθανότητα να επιλεγεί ένα σχολείο με βάση τα τελευταία δεδομένα Edulab αναλογεί σε 121 προς 5.500, η οποία ανάγεται σε 2,2 προς 100. Θεωρώ πιο αποτελεσματικό να επενδύσω το χρόνο μου σε εκμάθηση συστημάτων Τζόκερ παρά στη συγγραφή εκπαιδευτικών σεναρίων προκειμένου να επιλεγεί το σχολείο μου για ανανέωση εξοπλισμού ΤΠΕ.

Κατόπιν των παραπάνω, θεωρώ ότι ισχύει η ήδη καταχωρηθείσα και επικυρωμένη απογραφή του 2015, την οποία δύναται να χρησιμοποιήσει ως "παραδοτέο" εκ μέρους μου το ΕΚΠΑ για τους σκοπούς του προγράμματος. Δηλώνω δε ότι η παρούσα ανάλυση αποτελεί προσωπική τοποθέτηση απέναντι στο ζήτημα, με το ρόλο που μου έχει ανατεθεί, και αναλαμβάνω πλήρως τις όποιες συνέπειες από τη μη-συμμόρφωσή μου με την οδηγία του εγγράφου. Καμία απολύτως επίπτωση δεν θα πρέπει να επιβαρύνει τους άλλους ρόλους (π.χ. Διευθυντή σχολικής μονάδας) που εμπλέκονται στη διαδικασία.

Τέλος, με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να υπενθυμίσω στους αρμόδιους φορείς του Υπουργείου ότι εκκρεμεί εκ μέρους σας εδώ και 5 μήνες η απάντηση σε προηγούμενο ερώτημά μου προς την υπηρεσία σας, με αριθμό πρωτοκόλλου 4328/11-01-2017. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ.
Παραμένω στη διάθεσή σας για τυχόν διευκρινίσεις και αναμένω τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου
Εκπαιδευτικός ΠΕ19
Εσπερινό Γυμνάσιο - Τάξεις Λυκείου Αργοστολίου


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Σενάριο Χριστιανικής "απάτης" με το Άγιο Φως

Πολλή κουβέντα αυτές τις μέρες για το Άγιο Φως... δεν θα μπω στη διαδικασία να δώσω την άποψή μου για το φαινόμενο, αν είναι αληθινό ή όχι. Δεν με αφορά: μου αρέσει το έθιμο. Τυχαίνει να μένω ακριβώς απέναντι από εκκλησία στην οποία παραδίδεται το Άγιο Φως. Η στιγμή αυτή είναι κάτι το μαγικό: μικροί, μεγάλοι, όλοι αγαπημένοι και ενωμένοι, ωραία βαβούρα από τους μοτοσυκλετιστές που το συνοδεύουν, αδελφοσύνη, αγάπη...

Αυτό όμως που δεν είναι καθόλου μαγικό είναι το κόστος της όλης διαδικασίας. Με αφορμή το εξαιρετικό κείμενο του φίλου και συναδέλφου Ηλία Τουμασάτου, αλλά και τις "νουθεσίες" που δέχτηκα από φίλους στο Facebook όταν ανέφερα πως φέτος έχω απομακρυνθεί συνειδητά από την εκκλησία λόγω του πλεονάσματος υποκρισίας που επικρατεί στο χώρο, θα πάρω τη σκυτάλη για να προτείνω κάτι επαναστατικό και άκρως Χριστιανικό για το Άγιο Φως.


Το Άγιο Φως φτάνει στον Ι.Ν. Ταξιαρχών. Αργοστόλι, 2016



ΥΠΟΘΕΣΗ
Ας υποθέσουμε ότι το κόστος για τη μεταφορά της φλόγας είναι Χ εκατομμύρια ευρώ: μονοψήφιο ή διψήφιο το Χ δεν έχει σημασία. Να πάρουμε την πιο οικονομική λύση και να υποθέσουμε ότι Χ = 1.

ΔΕΔΟΜΕΝΑ
1) Από φυσική άποψη, η φλόγα είναι φλόγα. Είτε έχει προέλθει από θαύμα - πιθανόν να είναι έτσι, είπαμε δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου - είτε από αναπτήρα ή σπίρτο, κανείς μα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά.

2) Ο Χριστός ήταν δάσκαλος και θεραπευτής. Με τα θαύματά του - και πάλι δεν είναι αντικείμενό μου η ανάλυσή τους - και με την αγάπη του για τον άνθρωπο, ανακούφιζε τις ψυχές των ασθενών... ο ανάπηρος περπάτησε, ο τυφλός βρήκε το φως του. Σκοπός του ήταν να προσφέρει απλόχερα και αδιακρίτως αγάπη και ευεργεσία, ειδικά στους ταλαιπωρημένους, φτωχούς, και αδικημένους του κόσμου τούτου.

3) Την ώρα της Ανάστασης κάθε χρόνο σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε εφημερία θεραπευτές σε νοσοκομεία από άκρη σε άκρη της χώρας. Το εγκεφαλικό, η ανακοπή καρδιάς, το τροχαίο κ.ο.κ. δεν καταλαβαίνουν από γιορτές και αργίες: γιατροί, νοσηλευτές/-ριες κ.ο.κ. βρίσκονται σε θέση μάχης την ώρα που εμείς ψάλλουμε το Χριστός Ανέστη (μην ξεχνάμε και τη μαγειρίτσα που μας περιμένει στο σπίτι).

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ
Να μεταδοθεί από άκρη σε άκρη της χώρας το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού με τον αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο.

ΛΥΣΗ
1) Σε συνεννόηση Εκκλησία και Κράτος αποφασίζουν ότι είναι κρίμα να ξοδευτούν τόσα χρήματα για τη μεταφορά μιας φλόγας από τα Ιεροσόλυμα, όταν υπάρχουν επιτακτικές ανάγκες ζωής και θανάτου στο ποιμνίο. Αναγνωρίζουν ωστόσο ότι οι πιστοί έχουν ανάγκη αυτή τη φλόγα της Ανάστασης, αφού είναι αναπόσπαστο μέρος της θρησκείας τους.

2) Προφασιζόμενοι την οικονομική κρίση, ανακοινώνουν ότι φέτος δεν θα ναυλωθούν αεροσκάφη για τη μεταφορά της φλόγας από τα Ιεροσόλυμα και στη συνέχεια από άκρη σε άκρη της χώρας. Παράλληλα, ανακοινώνουν ότι επειδή η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, η φλόγα θα αφιχθεί μέσω "συστοιχίας drone". Για να γίνουν πιο πιστευτοί παρομοιάζουν τη διαδικασία με τις φρυκτωρίες της αρχαιότητας, μέσω των οποίων πυρσοί χρησιμοποιούνταν για την αναμετάδοση μηνυμάτων από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη. Μεταδίδονται τηλεοπτικά μερικά πλάνα από drones εν δράσει για μεγαλύτερη πειστικότητα. Στη συνέχεια συνεννοούνται με τους ιερείς των Μητροπόλεων ανά την Ελλάδα να βρουν έναν ντόπιο χειριστή drone που θα αναλάβει να πετάξει για μερικά μέτρα το "εξ Ιεροσολύμων" drone που μεταφέρει προστατευμένη σε ειδική θήκη τη φλόγα που άναψε με τον αναπτήρα του ο χειριστής, και να το προσγειώσει στο προαύλιο της εκκλησίας καθώς οι πιστοί θα περιμένουν κατανυκτικά να ανάψουν τις λαμπάδες τους. Οι πιστοί ψάλλουν το Χριστός Ανέστη με το Άγιο Φως ανά χείρας.

3) Την ίδια ώρα, επιτελείο αποτελούμενο από κρατικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες χωρίς τυμπανοκρουσίες επισκέπτεται το κεντρικό νοσοκομείο ή Κέντρο Υγείας κάθε Μητρόπολης και αποκαλύπτει την "απάτη": τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν από τη μεταφορά του Αγίου Φωτός θα μοιραστούν και θα διατεθούν άμεσα στις επιτακτικές ανάγκες των νοσοκομείων και των Κ.Υ. όλης της χώρας. Οι γιατροί της βάρδιας συσκέπτονται και προτείνουν επιτόπου τα θέματα που έχουν άμεση προτεραιότητα: κάποιο φάρμακο που λείπει από καρκινοπαθή, ένα stent που το περιμένει μια βδομάδα ο ασθενής, βενζίνη για το ασθενοφόρο κ.ο.κ. Ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτές βιώνουν το πραγματικό νόημα της Ανάστασης.

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ
Με μια πολύ πρόχειρη αναζήτηση, στη χώρα υπάρχουν περίπου 150 νοσοκομεία και 250 Κέντρα Υγείας.

Λύνοντας το σύστημα:

400 x Y = X
Χ = 1.000.000
(είπαμε, θα πάρουμε την πιο απλή περίπτωση ότι όλο αυτό το πανηγύρι στοιχίζει 1 εκατομμύριο ευρώ)

Βρίσκουμε Y = 1.000.000/400 = 2500.

Με λίγα λόγια, σε κάθε νοσοκομείο και κέντρο υγείας της χώρας θα αναλογούσαν 2500 Ευρώ. Μεταφρασμένο το ποσό σε είδος (ενδεικτικά): 24 δόσεις ιντερφερόνη άλφα-2b, δυο stent χοληδόχου πόρου ή 1600 λίτρα βενζίνης.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
 Πείτε μου λοιπόν: Ο Χριστός δεν θα προτιμούσε τα χρήματα που διατίθενται κάθε χρόνο για το Άγιο Φως, να πάνε σε εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη; Ο Χριστός - που έπλυνε με τα χέρια του τα πόδια των μαθητών του - έχει την απαίτηση να μεταφέρεται η φλόγα από τον Άγιο Τάφο Του με τιμές αρχηγού κράτους; Αυτά μας διδάσκουν οι Γραφές;;;

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΥΠΝΗΣΑ...
Μέχρι λοιπόν να καταλάβει η Εκκλησία ότι η ίδια έχει απομακρύνει τους πιστούς από κοντά της, εγώ θα συνεχίσω να προσφέρω στο συνάνθρωπο αγάπη, αλληλεγγύη και συμπαράσταση ηθική... και υλική όταν μπορώ. Φέτος αντί μνημοσύνου στον τάφο της μητέρας μου έστειλα τα χρήματα που θα αναλογούσαν σε κοινωφελή σκοπό που γνωρίζω εξ ιδίας πείρας ότι προσφέρει τροφή σε αστέγους αδιακρίτως φύλου, φυλής και σεξουαλικής προτίμησης. Πιστεύω ότι και η ίδια αυτό θα προτιμούσε. Το ίδιο πιστεύω θα προτιμούσε και ο Χριστός. Εγώ τουλάχιστον, αυτό έχω καταλάβει από τις Γραφές.

Καλή Ανάσταση σε όλους, με περισσότερη ουσία και λιγότερη υποκρισία.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Το χειρουργείο του πλυντηρίου: η ήττα και το σύστημα (Μέρος 3ο)

Θα έχετε προσέξει όλοι ότι αν θέλετε να αγοράσετε νέα οικιακή συσκευή, θα βρεθείτε αντιμέτωποι με τη λατινική αλφάβητο και το σύμβολο της πρόσθεσης: οι κατασκευαστές είναι υποχρεωμένοι - χάριν οικονομίας και οικολογίας - να δηλώνουν σε ποια κατηγορία κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας ανήκει. Πλέον η κατηγορία που παίζει δυνατά είναι η Α, εμπλουτισμένη με κάμποσα "+". Εύκολα μπορεί κανείς να μάθει τι σημαίνει αυτό για τη τσέπη του και για το περιβάλλον, με μια απλή αναζήτηση (διαλέξτε και διαβάστε). Η "καλή" μας ΕΕ έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα, εκδίδοντας ντιρεκτίβες και καθιερώνοντας το προαναφερθέν σύστημα (δείτε και κάτω-κάτω στην αναζήτηση για τις αναζητήσεις επεξήγησης των ενεργειακών κλάσεων). Τι ωραία να νιώθεις μια σιγουριά, μια ασφάλεια ότι η ΕΕ νοιάζεται για το περιβάλλον και φροντίζει να παραδώσει ένα καλύτερο μέλλον στις επόμενες γενιές...

Την προηγούμενη Πέμπτη άνοιξα το πλυντήριο. Άρχισα να βγάζω βίδες... να αποσυνδέω ηλεκτρονικά, σωληνάκια, καλώδια κλπ., βγάζοντας φωτογραφίες σε κάθε βήμα ώστε να διευκολυνθώ  μετά στην ανασυναρμολόγηση. Η οποία όμως δεν ήρθε: βγάζοντας τον κάδο διαπιστώνω ότι δεν έχει βίδες. Που σημαίνει ότι τα δυο μισά του έχουν ενωθεί με θερμοκόλληση. Που σημαίνει ότι για να χωριστούν και να δω τι στο καλό συμβαίνει ανάμεσα σε κάδο και τύμπανο πρέπει να κόψω τον πρώτο με πριόνι: καθόλου ενδεδειγμένη μέθοδος, αφού αν δεν πετύχει η πατέντα για τη στεγανοποίηση μετά, θα κλαις πολύ περισσότερα από ένα πλυντήριο. Οπότε ηττήθηκα: έφτασα στην πηγή και νερό δεν ήπια, όχι επειδή δεν ήξερα πώς να προχωρήσω. Επειδή μου την είχε φέρει *για άλλη μια φορά* ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Δυο σχόλια:

1) Εδώ είναι το μεγαλείο της ιατρικής. Πιο ξεκάθαρη, πιο έντιμη επιστήμη δεν υπάρχει: ο κατασκευαστής είναι ίδιος και απαράλλαχτος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η τεχνολογία προχωράει, οι τεχνικές διάγνωσης κάνουν άλματα μαζί της... το ανθρώπινο σώμα όμως δεν κρύβει κατασκευαστικές τρικλοποδιές. Λάθος εκτιμήσεις μπορεί να γίνουν... Απρόβλεπτα προβλήματα μπορεί να προκύψουν... Όμως δε βρέθηκε ποτέ ο χειρουργός στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσει ανοίγοντας τον ασθενή ότι π.χ. το στομάχι ήταν εξαρχής σφραγισμένο και δε χωρούσε επισκευής.

2) Στο άλλο άκρο της κλίμακας επαγγελματικής εντιμότητας βρίσκεται η "επιστήμη" των Οικονομικών. Όπου για το ίδιο πρόβλημα θα βρει κανείς τουλάχιστον δυο αντικρουόμενες λύσεις (π.χ. Κεϋνσιανή ρύθμιση και Σχολή του Σικάγου). Και μετά από σχεδόν επτά χρόνια κρίσης όπου έχουμε μάθει αγγλικούς οικονομικούς όρους που ούτε στα όνειρά μας δεν φανταζόμασταν (spreads, capital controls και πάει λέγοντας), μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι. Δεν χρειάζεται δα και κανένα διδακτορικό για να καταλάβουμε ότι το σύστημα έτσι λειτουργεί.

Επιστρέφουμε στην "καλή και άγια" ΕΕ: πού είσαστε όλοι εσείς οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών που συντάσσετε ενεργειακές οδηγίες και πιστοποιήσεις; Γιατί δεν βάζετε χέρι στους κατασκευαστές πλυντηρίων που μια κάλτσα να εγκλωβιστεί, ένα ρουλεμάν να σκάσει, πάει όλος ο κάδος στον κάλαθο; Ή μήπως μπροστά στη Siemens τη Bosch κ.ο.κ. η οικολογική σας συνείδηση πάει περίπατο; Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, τα λέει πολύ καλά αυτό εδώ το άρθρο. Το λέει και ο καλός κυριούλης του YouTube, από 13:34 έως 14:25: disgraceful. Με λίγα λόγια, ο σχεδιασμός του κάδου δεν έχει άλλάξει: οι θέσεις των βιδών υπάρχουν ακόμα (και το είδα στην πράξη, ακριβώς έτσι είναι!) Για να γλιτώσουν λοιπόν μια χούφτα βίδες και να εγκαταστήσουν "built-in obsolescence" στη συσκευή σας, οι κατασκευαστές συγκολλούν τα δυο μισά του κάδου και κάνουν την ασφαλή επισκευή αδύνατη (η πατέντα του πριονίσματος όπως ανέφερα είναι επισφαλής και εγώ τουλάχιστον ΔΕΝ τη ρισκάρω).

Οπότε πρέπει να αγοράσω νέο πλυντήριο. Έψαξα, ρώτησα, μέχρι και σε φόρουμ γράφτηκα για να βρω πλυντήριο με επισκευάσιμο κάδο. Εις μάτην: οι κατασκευαστές ενωμένοι, φανατικοί οπαδοί του συγκολλημένου κάδου. Οπότε ψάχνω να βρω ελληνική συσκευή, να στηρίξω τους έλληνες εργαζόμενους: και πάλι τζίφος, η Πίτσος και η Εσκιμό έχουν μετακομίσει Τουρκία. Μια λύση μένει: να βρω συσκευή με κάδο που δε στοιχίζει όσο ένα καινούργιο πλυντήριο. Και αυτή που βρήκα είναι μάρκας BEKO, ρωτάω και μαθαίνω ότι ο κάδος κομπλέ στοιχίζει 70 Ευρώ. Η οικολογία πάει περίπατο βέβαια με το να πετάς τον κάδο για οτιδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί μέσα του, όμως τουλάχιστον δεν παρασύρει μαζί και την υπόλοιπη συσκευή... α και η προέλευση της συσκευής; Τουρκική. Ορίτζιναλ. Ουδέν σχόλιο περαιτέρω: η τέλεια ήττα.

Και εδώ τελειώνει η τριλογία για το πλυντήριο. Πολλοί μου είπαν "είσαι τρελή, τι ψάχνεις; σίριαλ το έχεις κάνει!" Αστειεύεστε; Στην πορεία ένα διδακτορικό στην ανατομία πλυντηρίου τιμής ένεκεν το έβγαλα (θα ανεβάσω σύντομα φωτογραφίες για του λόγου το αληθές). Τα συμπεράσματά μου επίσης τα έβγαλα. Πάμε για άλλα τώρα :-)

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Χειρουργική οικιακών συσκευών: Μέρος 2ο (η διάγνωση)

Από το Σάββατο που ξεκίνησα να ασχολιέμαι με τα προβλήματα του Πλυντηρίου Βου έχω μάθει συγκλονιστικά πράγματα... όπως π.χ. ότι μια πολύ κοινή αιτία είναι οι μπανέλες των σουτιέν: εδώ δεν παίζει γιατί τα VS μου τα πονάω και τα βάζω σε ειδική θήκη για ευαίσθητα, γενικώς οι θήκες αυτές βολεύουν ΠΑΡΑ πολύ και για ένα επιπλέον λόγο: τα μικρά ρουχαλάκια δεν μπορούν να φύγουν και να βρεθούν στις σωληνώσεις με αποτέλεσμα να δημιουργούν τα θέματα που προσπαθώ να λύσω τώρα. ΑΦΟΥ το φτιάξω το ρημάδι, μέχρι και τα καλτσάκια θα μπαίνουν σε θήκες, δεν τη ξαναπατάω!

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα σταματήσει στην αντίσταση, που έχει σφηνώσει για τα καλά και δεν φεύγει με τίποτα: έβλεπα στα βίντεο τους τεχνικούς να τραβάνε την αντίσταση και αυτή απαλά να γλιστράει προς τα έξω και μουρχόταν να σπάσω το δικό μου! Ωστόσο μου έλειπαν δυο εργαλεία: η πένσα με λοξή μύτη και το εργαλείο με άγκιστρο που χρησιμοποιούσε ο κυριούλης. Πάω στο κατάστημα, βρίσκω τη πένσα... το άλλο εργαλείο δεν υπήρχε. Οπότε έκανα βόλτες ψάχνοντας καμιά ιδέα για πατέντα. Και πέφτω πάνω σε αυτό εδώ το σημειολογικό αριστούργημα:

Η εκδίκηση του Χίτσκοκ :-)
Δηλαδή συγγνώμη: και ταινία, και τρόμου, και για πουλιά, και από την Interfilm. Υποκλινόμαστε στον Marketing Manager της εταιρίας :-))))))))

Όμως λύση για το άλλο εργαλείο δεν είχα... τα παιδιά του μαγαζιού με ξερουν χρόνια, έχουμε φτιάξει μαζί αμέτρητες κομψές πατέντες. Και η ιδέα ήρθε: μου φέρνει ένα ξύλινο χερούλι γενικής χρήσης και μου λέει να, εδώ πάνω θα βιδώσουμε ένα άγκιστρο. Και συμπληρώνω εγώ: από την άλλη μεριά θα βιδώσουμε ένα άλλο άγκιστρο άλλου μεγέθους και διαμέτρου, και θα το κάνουμε 2 σε 1 το εργαλείο. Γι'αυτό η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, όσο και να μας πατάτε κάτω: θα βρίσκουμε τη λύση και θα είναι και καλύτερη από τη δική σας! Κόστος: 1,20 Ε :)

Το εργαλείο - πατέντα. Πήρα και δεύτερο (ίδιο από τη μια πλευρά, άλλο άγκιστρο από την άλλη για ακόμα μεγαλύτερη πρακτικότητα) γιατί διαπίστωσα στη συνέχεια ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμο για την ανέλκυση βαριών αντικειμένων, όπως π.χ. ο κάδος του πλυντηρίου (στην επόμενη ανάρτηση οι λεπτομέρειες!)


Όμως το πρόβλημα παρέμενε: η αντίσταση ακλόνητη. Οπότε, απεγνωσμένη, γράφω ένα σχόλιο στο βιντεάκι του κυριούλη... και απαντάει! Και μου γράφει το τηλέφωνό του να τον πάρω! Και παίρνω, βγαίνει τηλεφωνητής, αφήνω το δικό μου νούμερο και με παίρνει αυτός! Και μου προτείνει να αφαιρέσω το σωλήνα που οδηγεί από τον κάδο στην αντλία (sump hose). Εύκολο: το έχω ήδη κάνει στο άλλο πλυντήριο.

Το περίεργο είναι ότι δεν έχει "μπίλια προστασίας" (siphon ball), ούτε παγίδα για τον εγκλωβισμό μικροαντικειμένων. Βρήκα ένα μικρό κέρμα, καθάρισα το σωλήνα, κοίταξα μέσα στην τρύπα - πλέον η αντίσταση φαίνεται από εκεί - αλλά δεν βρήκα τίποτα. Γύρισα τον κάδο σιγά-σιγά μήπως "πέσει" στην τρύπα το εγκλωβισμένο αντικείμενο... τίποτα. Οπότε δεν μένει παρά μια λύση: ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. Στο Μέρος 3ο. (τριλογία έφτιαξα πάλι... ας είναι τουλάχιστον αίσιο το τέλος του "δράματος"...).

Και μαζεύω τώρα το κουράγιο για να ανοίξω τον "ασθενή"... τόσο hardcore επέμβαση σε συσκευή δεν έχω ξανακάνει. Tomorrow is the big day... θα επανέλθω με το αποτέλεσμα!!!

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Χειρουργική και επισκευή οικιακών συσκευών: Μέρος 1ο

Με επισκευή πλυντηρίου έχω ασχοληθεί ξανά (εδώ καθαρισμός αντλίας που δεν αντλεί το νερό από τον κάδο και εδώ παραγγελία και αλλαγή του μεντεσέ της πόρτας). Αυτό ήταν το πιο παλιό πλυντήριο, ένα Πίτσος πεντάκιλο με παροχή ζεστού και κρύου νερού, από το 2004. Φυσικό και επόμενο ήταν ο Μέρφι να χτυπήσει και το άλλο μου πλυντήριο - ένα Candy του 2007 εξάκιλο με βάθος 40εκ., δλδ "στενό" αλλά με πόρτα κανονικά μπροστά και όχι από πάνω. Πριν από ένα μήνα παρατήρησα ότι έκανε θόρυβο στο στύψιμο... ο θόρυβος έφυγε αλλά διαπίστωσα στη συνέχεια ότι ο κάδος "εν κενώ" με το ζόρι που γύριζε (ενώ κανονικά όταν το περιστρέψεις λίγο με το χέρι συνεχίζει ελεύθερα να γυρνάει για λίγο μέχρι να σταματήσει λόγω τριβής). Συνέχισα να το χρησιμοποιώ, για να κερδίσω χρόνο μέχρι να βρω πώς θα λύσω το πρόβλημα. Άρχισαν όμως άλλα: τα πλυμένα ρούχα μύριζαν, καθάρισα το φίλτρο (αυτό έχει φίλτρο σε αντίθεση με το άλλο που δεν έχει), συνέχισαν να μυρίζουν τα πλυμένα... Μέχρι που άρχισα να ψάχνω στο Ίντερνετ - στα αγγλικά πάντα, δυστυχώς ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί στα ελληνικά και όσοι το έκαναν ήταν συνήθως για να τραβήξουν κόσμο στο site τους και να τους κάνουν πελάτες για υπηρεσίες επισκευής.

Θα αναρωτηθεί κανείς: "μα γιατί να έχεις δυο πλυντήρια"; Όσοι γνωρίζουν τις συνθήκες καθημερινής διαβίωσής μου, καταλαβαίνουν... (δείτε τις αναρτήσεις με ετικέτα "ανοξική εγκεφαλική βλάβη")

Με την τεχνική της "διαφορικής διάγνωσης" καταλήγω ότι το πρόβλημα ΜΑΛΛΟΝ έγκειται στον εγκλωβισμό κάποιου μικρού ρούχου στο κενό μεταξύ του ανοξείδωτου κάδου και του πλαστικού εξωτερικού τυμπάνου: κι όμως συμβαίνει, ειδικά όταν "παραφορτώσεις" το πλυντήριο και πιέζονται τα ρούχα προς το λάστιχο της πόρτας (ένοχη). Επίσης, το γεγονός ότι μυρίζουν τα ρούχα ΜΑΛΛΟΝ σημαίνει ότι φταίει εκείνο το εγκλωβισμένο μικρό ρούχο που μαζεύει νερό σαπουνάδα και βρώμα, και μοιράζεται αυτή την ομορφιά με την πλύση.

Φαντάζομαι ότι κάποτε οι χειρουργοί πριν ανοίξουν έναν άνθρωπο, κάπως έτσι πορευόντουσαν: παρατηρούσαν τα συμπτώματα, έκαναν κλινική εξέταση, τα συνδύαζαν και με βάση την εμπειρία τους προσπαθούσαν να εντοπίσουν πού ήταν το πρόβλημα πριν βάλουν νυστέρι. Στην εποχή μας η απεικονιστική και εργαστηριακή τεχνολογία τους έχει δώσει τη δυνατότητα να δουν και να σιγουρευτούν ότι όντως είναι έτσι πριν ανοίξουν τον άνθρωπο. Με λίγα λόγια, αν είχα τη δυνατότητα να κάνω μια αξονική ή έστω μια ακτινογραφία στο πλυντήριό μου, θα έβλεπα αν όντως υπήρχε ρούχο εγκλωβισμένο όπως υποψιάζομαι και δεν θα ρίσκαρα το χρόνο μου και τον κόπο μου για να διαπιστώσω ότι τελικά το πρόβλημα είναι άλλο (μικρό το ρίσκο, μπροστά σ'αυτό που αντιμετώπιζε ο χειρουργός του 19ου αιώνα και πίσω). Υπάρχει όμως ένα σουπερ εργαλείο που βοηθάει σ'αυτές τις περιπτώσεις: δεν το γνώριζα, το είδα σε ένα βίντεο και θα το αποκτήσω το συντομότερο δυνατό. Πρόκειται για ένα καλώδιο με κάμερα στην άκρη του, το οποίο το συνδέεις με τη micro usb του κινητού σου και σου δείχνει στην οθόνη τι βλέπει η κάμερα. Ρώτησα στο τοπικό κατάστημα τεχνολογίας και δεν το έχει, μού σύστησε να ψάξω στο ebay. Μια αναζήτηση στο Google βγάζει πάμπολλα αποτελέσματα σε καλές τιμές: φροντίστε όμως να λειτουργεί και με Αndroid/iOS και όχι μόνο Windows.

Η έρευνά μου έδειξε ότι ο πιο "εύκολος" τρόπος είναι να αφαιρέσω την αντίσταση: αν είμαι τυχερή, το ξένο αντικείμενο θα βρίσκεται εκεί στην υποδοχή, ή γυρνώντας τον κάδο θα πέσει εκεί οπότε μπορεί εύκολα να αφαιρεθεί.

Πάμε να δούμε πώς γίνεται:

Πρώτα φυσικά πρέπει να εντοπίσεις πού είναι η αντίσταση. Αυτό διαφέρει από μάρκα σε μάρκα οπότε καλό είναι να κάνετε μια αναζήτηση στο YouTube για να βρείτε το βίντεο που θα σας καθοδηγήσει (κατά 99% θα υπάρχει). Στο δικό μου ήταν στην πίσω πλευρά, και αφαιρώντας έξι βίδες με καστάνια έβγαλα το πίσω κάλυμμα:


Να και η αντίσταση, με τους τρεις ακροδέκτες (φάση, γείωση, ουδέτερος)


Αφαιρούμε προσεκτικά τουε ακροδέκτες με ένα κατσαβιδάκι (επίπεδο, όχι σταυρός). Καλό είναι να βγάλουμε μια φωτογραφία πρώτα για να μη μπερδευτούμε με τα καλώδια. Εδώ είναι αρκετά εύκολη περίπτωση, αφού το μήκος "μαρτυρεί" τη θέση. Εννοείται πως η γείωση είναι πάντα κίτρινο-πράσινο καλώδιο.


Ξεβιδώνουμε με καστάνια το παξιμάδι της βίδας που συγκρατεί την αντίσταση στη θέση της, και χωρίς να το ξεβιδώσουμε τελείως - λίγο πριν "φύγει" από το σπείρωμα δλδ - σπρώχνουμε τη βίδα προς τα μέσα για να ελευθερώσει την ασφάλεια της εσωτερικής μεταλλικής πλάκας. Μεταξύ των δυο πλακών παρεμβάλλεται ένα χοντρό λάστιχο που λειτουργεί ως φλάντζα για να στεγανοποιεί την αντίσταση. Και κάπου εδώ αρχίζουν οι περιπέτειες: το λάστιχο με τα χρόνια και τα άλατα έχει διασταλλεί και δεν κουνιέται ρούπι η αντίσταση.

Εδώ κατά λάθος έβγαλα το παξιμάδι, με αποτέλεσμα να βγει πιο έξω η αντίσταση αλλά και πάλι σφηνώνει στο λάστιχο και κινδυνεύει με σίγουρη καταστροφή αν επιμείνουμε.
Πάλεψα πάνω από μια ώρα προσπαθώντας με δυο κατσαβίδια γύρω-γύρω να χαλαρώσω το λάστιχο και να τραβήξω προς τα έξω την αντίσταση... μάταια. Οπότε αύριο το πρωί πάω να αγοράσω πένσα με μύτη και κατσαβίδι με άγκιστρο (το δεύτερο δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρω εδώ), όπως έχει ο γνωστός καλός κυριούλης.
 
Η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση: βλέπω να μη βγαίνει με τίποτα η αντίσταση και να αναγκάζομαι να κάνω βίδες το πλυντήριο όπως εδώ. 

Αν ήξερα τουλάχιστον ότι όντως αυτό ήταν το πρόβλημα, θα είχα περισσότερη αυτοπεποίθηση ότι κάνω το σωστό, γιατί τώρα με educated guess πορεύομαι. Περίπου όπως ο χειρουργός της προ-απεικονιστικής εποχής.
Respect στη σύγχρονη ιατρική τεχνολογία...

Υ.Γ. Σε κάθε σπίτι το δίχως άλλο θα υπάρχει και ο "φωτεινός παντογνώστης": είναι εκείνοι οι τύποι που δεν χρειάζονται ούτε γνώσεις, ούτε διάβασμα, ούτε προετοιμασία για μια εργασία... έχουν άποψη επί παντός επιστητού και αν τυχόν και αμφισβητήσεις την αυθεντία τους ("κι εσύ πότε ασχολήθηκες και ξέρεις το πρόβλημα και τη λύση;" "έτσι, ξέρω!") κινδυνεύεις να βρεθείς και χρεωμένος... Ο δικός μας φωτεινός θεώρησε ότι πρόσβαση θα είχα από το λάστιχο της πόρτας... οπότε το πείραξε, διαπίστωσε το λάθος του και φυσικά τα άκουσε επειδή δεν έφτανε το πρόβλημα που είχα... τώρα επιπλέον έχω να βγάλω το καπάκι του πλυντηρίου ώστε να έχω πρόσβαση για να μοντάρω ξανά το λάστιχο στη θέση του.